کتاب غناء - فقیهی، محسن - الصفحة ١٦١ - ادله دیدگاه دوم

يَمُرُّونَ فَيَقِفُونَ بِبَابِهِ يَسْتَمِعُونَ قِرَاءَتَهُ».١

امام صادق ٧ فرمود: امام سجاد ٧ از هر كسِی خوش‌آوازتر قرآن مى‌خواند و چون سقّاها مى‌گذشتند و به جلوِی او مى‌رسيدند، آن‌جا مى‌ايستادند و قرآن خواندنِ او را گوش مِی‌کردند.

اِین رواِیت مرسل و ضعِیف، مستند برخِی از فقها قرار گرفته است.٢

رواِیت ِیازدهم: «عَنْ أَبِي بَصِيرٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي جَعْفَر ٧ إِذَا قَرَأْتُ الْقُرْآنَ فَرَفَعْتُ صَوْتِي جَاءَنِي الشَّيْطَانُ فَقَالَ إِنَّمَا تُرَائِي بِهَذَا أَهْلَك وَ النَّاسَ قَال‌ ٧: يَا أَبَا مُحَمَّدٍ اقْرَأْ قِرَاءَةً مَا بَيْنَ الْقِرَاءَتَيْنِ تُسْمِعُ أَهْلَك وَ رَجِّعْ بِالْقُرْآنِ صَوْتَك فَإِنَّ الله عزّ و جلّيُحِبُّ الصَّوْتَ الْحَسَنَ يُرَجَّعُ فِيهِ تَرْجِيعاً».٣

ابوبصير مِی‌گويد: به امام باق ٧ عرض‌ كردم: هرگاه قرآن را با صداى بلند مِی‌خوانم، شيطان نزدم مِی‌آيد و مِی‌گويد: تو با اين كار به خانواده‌ات و مردم، خودنماِیى (و ريا) مِی‌كنى؟ اما ٧ فرمود: اى ابومحمد! با صوت (و آواز) مِیانه بخوان كه خانواده‌ات بشنوند. هنگام خواندن قرآن، آوازت را در گلو بچرخان؛ زيرا خداى بلندمرتبه، آواز خوش را كه در گلو چرخانده شود، دوست دارد.

برخِی از فقها به اِین رواِیت موثّق، استدلال کرده‌اند.٤

از اِین رواِیات استفاده مِی‌شود که صداِی زِیبا نعمتِی الهِی است و به خواندن قرآن با صداِی زِیبا توصِیه شده است امّا بر جواز قرائت غناِیِی، دلالتِی ندارد.

رواِیت دوازدهم: «مُعَاوِيَة بْنِ عَمَّارٍ قَالَ: قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّه ٧ الرَّجُلُ لَا يَرَى أَنَّهُ صَنَعَ

١ . وسائل الشيعة، ج٦، ص٢١١.

٢ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٢٨.

٣ . وسائل الشيعة، ج٦، ص٢١١.

٤ . کفاِیة الأحکام، ج١، ص٤٢٨؛ مستند الشِیعة، ج١٤، ص١٤٨.