و جهنّم وارد مِی‌سازد. در اِین‌صورت، اِین فرد مصداق آِیۀ: (وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِيَاؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُمَاتِ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ) خواهد شد.

کِیفِیّت وحِی الهِی بر قلوب مؤمنِین و معتقدِین راستِین

در صورت اوّل چنانچه شخص در واقعه‌اِی قرار گِیرد که انظار مختلف و آراِی گوناگون هر کدام، انسان را به سمت خود مِی‌خواند، از آنجا که اِین فردِ مؤمن قلب و نفس خود را به دست اراده و مشِیّت خدا سپرده است و فقط و فقط مقصود و هدف خود را تحصِیل رضاِی او و پِیروِی از دستورات اولِیاِی الهِی قرار داده است، خداوند هم آن مسِیر صحِیح و سلوک مستقِیم را در آن واقعه به او مِی‌نماِیاند و او را به سمت آن مسِیر هداِیت مِی‌کند، و بدون تفکّر و تأمّل در امور، آنچه را که به خِیر و صلاح و رشد او مِی‌باشد در ذهن او القا مِی‌کند و مِیل او را به همان سمت و مقصد قرار مِی‌دهد، و نِیز موانع رسِیدن به آن مقصد را از پِیش پاِی او برمِی‌دارد و معدّات و لوازم وصول به آن نقطه را منحِیثلاِیحتسب براِی او مهِیّا مِی‌گرداند و شراِیط محِیط را منطبق بر آن مقصد و هدف نورانِی مقرّر مِی‌فرماِید، و ذهن او را از تشوِیش و اضطراب و تردِید نسبت به نقطۀ منظور و متعِیّن روحانِی و الهِی پاک مِی‌گرداند. آِیات کتاب الهِی را در موقع قرائت آن براِی او تفهِیم و تفسِیر و معنا مِی‌کند و قلب و سرّ او را با آن آِیات، روشن و منوّر مِی‌سازد و آنچه از مفاهِیم و مدرکات در آن شراِیط براِی او لازم و ضرورِی است توسّط آِیات باهراتش ظاهر و هوِیدا مِی‌گرداند؛ و علاوه بر آن، از کلمات و بِیانات عرش‌بنِیان حضرات معصومِین علِیهمالسّلام به‌واسطه‌هاِی مختلف و وساِیل گوناگون به گوش ظاهر و باطن او مِی‌رساند و جان و ضمِیرش را با شنِیدن آن مطالب، نور و قوّت و صلابت مِی‌بخشد تا وسوسۀ خنّاسان در نفس او تأثِیر نگذارد و تبلِیغات و شاِیعات، خللِی در راه متقن و مسِیر حقّ او اِیجاد نکند و فتنه و افساد کوته‌نظران و جهّال و اوباش در حرکت او به سمت و سوِی کمال و متابعت از دستورات شرع مقدّس و ارشادات اولِیاِی الهِی و عرفاءِ بالله، بِی‌اثر و بِی‌ثمر گردد. و هرگاه که