مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ١٩٩ - تأثیر محبّت در ایجاد معیّت و اتّحاد روحی

ای حارث، بدان که هرکس وقتی از دنیا برود، مرا ملاقات می‌کند!

و مفصّل می‌گویند:

من به نار اشاره می‌کنم که چه کسی را بگیرد و چه کسی را رها کند، و به جنّت می‌گویم چه کسی را بگیرد

در این روایت امیرالمؤمنین علیه السّلام به حارث می‌فرماید:

قال رسول الله صلّی الله علیه و آله و سلّم: «ألمَرءُ مع من أحَبَّ، و له ما اکتَسَبَ؛[١] مرد با محبوبش معیّت دارد و یکی است، و هر آنچه کسب می‌کند و هر عملی که انجام می‌دهد، برای آن مرد است.»

یعنی با آن کسی که او را دوست دارد، معیّت دارد؛ معیّت دارد یعنی یکی است. این عبارت خیلی عجیب است!

جابر بن عبدالله انصاری از پیغمبر روایت می‌کند:

شنیدم رسول خدا فرمود: «مَن أحَبَّ قومًا حُشرَ معهم و من أحبَّ عملَ قومٍ أُشرک فی عملهم؛[٢] کسی که قومی را دوست داشته باشد از آنهاست، و کسی که به عمل قومی راضی باشد در عمل آنها شریک است.»

لذا این‌قدر آیات قرآن می‌گوید: (از یهود و نصاریٰ اجتناب کنید؛ زیرا کسی که آنها را دوست داشته باشد از آنها است!)[٣]

کسی که از آداب و رسوم کفر تبعیّت کند، لباسش لباس کفر باشد، منزلش منزل کفر باشد، لباس زنش لباس کفر باشد، یهودی و نصرانی است. یهودیّت و

[١]. الأمالی، شیخ طوسی، ص ٦٣٢؛ الأمالی، شیخ مفید، ص ٣ ـ ٧ و ١٣١؛ با قدری اختلاف در مصادر.

[٢]. بشارة المصطفی، ص ٧٥.

[٣]. سوره مائده (٥) آیه ٥١: (يَـٰٓأَيُّهَا ٱلَّذينَ ءَامَنُواْ لَا تَتَّخذُواْ ٱليَهُودَ وَ ٱلنَّصَٰرَىٰٓ أَوليَآءَ بَعضُهُم أَوليَآءُ بَعضٖ وَ مَن يَتَوَلَّهُم مّنكُم فَإنَّهُۥ منهُم)

هم‌چنین رجوع شود به سوره آل عمران (٣) آیه ٢٨؛ سوره نساء (٤) آیه ٨٩ و ١٣٩ و ١٤٤؛ سوره مائده (٥) آیه ٥٧.