مبانِی اخلاق در آِیات و رواِیات - حسینی طهرانی‌، سید محمد حسین - الصفحة ٥٩ - پاداش اعمال براساس هدف و مقصود انسان

دَعا إلیها أسمَعُ داعٍ و وَعاها خَیرُ واعٍ؛[١] «عجب داعی و گوینده‌ای این مطلب را به ما رساند!»

پیغمبر اکرم، خاتم الأنبیاء و المُرسلین که تمام ملائکۀ مقرّب و انبیای مرسل زیر نگین او هستند، در قرآن مجید به وحی الهی فریاد کرد: (ٱتَّقُواْ ٱللَهَ حَقَّ تُقَاتهۦ وَ لَا تَمُوتُنَّ إلّا وَ أَنتُم مُّسلمُونَ)؛[٢] خداوند علیّ أعلیٰ در باطن شما میزانی قرار داده است؛ هر کاری که می‌خواهید بکنید، با آن میزان باطن و با کتاب خدا و سنّت پیغمبر اندازه‌گیری کنید!

امروزه علم روشن است و کسی نمی‌تواند عذر بیاورد: «من نمی‌دانستم، نفهمیدم، کتاب در دست من نبود، کسی نبود که جواب سؤال من را بدهد، من پشت کوه زندگی می‌کردم، من مستضعفم و...» این حرف‌ها پذیرفته نیست!

تا انسان، انسان است باید کار انسانی کند؛ اگر اعمالی انجام بدهد که مادون درجۀ انسانیّت اوست، خود را ارزان فروخته است و از او مؤاخذه می‌کنند! انسان باید کار انسان کند، نه کار حیوان؛ اگر کار حیوان کند، خود را به حیوان معامله کرده است و در روز قیامت هم‌نشین با انسان‌ها نخواهد بود. انسان باید خود را در سطح انسانیّت بیاورد؛ سطح انسانیّت این‌قدر بالا و شریف و عزیز است که خدای علیّ أعلیٰ خودش را در مقابل انسان معامله می‌کند! یعنی می‌گوید: مقام انسان این‌قدر بالا است که اگر خود را به بهشت و به حورالعین عوض کند، کم است؛ به تمام بهشت‌ها عوض کند، کم است؛ انسان باید خودش را با من معامله کند:

(إنَّ ٱللَهَ ٱشتَرَىٰ منَ ٱلمُؤمنينَ أَنفُسَهُم وَ أَموَٰلَهُم بأَنَّ لَهُمُ ٱلجَنَّةَ)؛[٣] «خدای علیّ أعلیٰ

[١]. نهج البلاغة (صبحی صالح)، ص ١٦٩، خطبه ١١٤.

[٢]. سوره آل‌عمران (٣) آیه ١٠٢. امام شناسی، ج ١٣، ص ٣١٠:

«تقوای خدا را آن‌طور که باید شاید و سزاوار مقام تقوای اوست بجای آورید! و مبادا مرگ شما را فرا گیرد، مگر آنکه شما در درجۀ أعلای اسلام و تسلیم باشید!»

[٣]. سوره توبه (٩) آیه ١١١.