حتى يكى از علما و بزرگان يهود معتقد به وحيانى بودن توراتشان و نازل شدن آن بر حضرت موسى عليه السلام نيستند، به اين دليل كه حضرت موسى عليه السلام تورات را در ميان بنى اسراييل گسترش نداد بلكه آن را از دستبرد آنها در امان نگه داشت. او تورات را در ميان خويشاوندان خويش گستراند، حضرت موسى عليه السلام فقط يك سوره از تورات را براى بنى اسراييل تلاوت كرد. در نتيجه بسيارى از كسانى كه تورات را با خود داشتند در روز فتح بيت المقدس توسط بخت النصر كشته شدند.[١]

به همين خاطر سندهاى اناجيل اربعه صحيح و معتبر نيست. اين چيزى است كه لوقا در ابتداى انجيلش به آن تصريح كرده است:

از آنجايى كه كنترل كنندگان و خادمان كلام ما به ما رسانيده اند افراد بسيارى تلاش كرده اند تا آن امورى را كه نزد ما به يقين رسيده است، تأليف و تصحيح كنند، من نيز اين چنين مصلحت ديدم كه همه را از ابتدا به ترتيب و با دقّت براى تو تيولس عزيز بنويسم تا صحّت كلامى راكه تعليم ياليم يافته ايف دريابى.[٢]

در حيقت آنچه واضح و معلوم است، اختلاف نسخه هاى چاپى متعدّد كتاب مقدّس است. هر نسخه جديدى از كتاب مقدّس كه چاپ مى شود، داراى انواع تغييرات و تبديلات است و نيز اضافاتى به متون آن كه نشان دهنده تحريف كتاب و عدم نحفظ آن از دستبرد در متون به شمار مى رود.

در نتيجه هر كتابى كه عوامل حفظ (صدور و متن) در آن رعايت نشده باشد، نمى تواند معصوم از خطار و اشتباه باشد و كتاب مقّدس نيز اينگونه است. پس چگونه آن را كتابى به دور از خطا و اشتباه مى دانند؟

دليل چهارم: وجود شروط نقل و تواتر: يكى از دلايل صحّت سند وجود شروط نقل و تواتر است كه عبارتند از عدالت راويان و خوش حافظه بودن آنها.

١. شروط نقل (عدالت و خوش حافظه بودن): يكى از دلايل صحّت سند وجود شروط نقل و تواتر؛ يعنى عدالت و خوش حافظگى است. وقتى به متون كتاب مقدّس مراجعه مى كنيم، به عدم وجود اين دو شرط در آن پى مى بريم. جمله اى در انجيل متى از زبان حضرات عيسى (ع آمده است كه حرف ما را تأييد مى كند: ايشان را به خود واگذاريد، كورها راهنماى كورانند و هرگاه شخص نابينايى، كورى را راهنما شود، هر دو در چاه افتند[٣]

در جايى ديگر از انجيل متى آنها را مورد سرزنش و نكوهش قرار داده و آنها را اينچنين توصيف مى كند:

واى بر شما اى كاتبان فريسيان رياكار كه درهاى ملكوت اسمان را بر روى مردم مى بينديد؛ جرا كه خود در ان داخل نمى شويد و مانع دخول واردشوندگان مى شويد. واى بر شما اى كاتبان و فريسان رياكار؛ زيرا خانه هاى بيوه زنان را مى بلعيد و از روى ريا نماز را طولانى مى كنيئ. به همين جهت عذابى شديدتر خواهيد شد. واى بر شما اى كاتبان و فريسيان رياكار؛ زيرا خشكى ها و درياها را مى گرديد تا مريدى پيدا كنيد و چون پيدا شد، او را دو مرتبه پست تر از خود سپر جهنّم مى سازيد.[٤]

و با نبودن اين دوشرط، عصمت كتاب مقدّس نيز منتفى مى شود.

٢. شروط تواتر: امام ابوعمر و عثمان بن عبرالرّحمن شرزوريف معروف به ابن صلاح؛ خبر متواتر را چنين تعريف مى كند: خبر متواتر عبارت است از خبرى كه از كسى نقل مى شود در حالى ك علم به صدق آن مى رود و تمام راويان آن هم بايد از اوّل تا آخر خبر، وجود داشته باشند.[٥]

امام سيوطى مى گويد:

خبرى است كه علم به صدق آن مى رود و تبانى بر كذب راويان ممكن نباشد، از اوّل سند تا آخر آن.[٦]

خبر متواتر دو قسم است: خبر متواتر لفظى و خبر متواتر معنويغ كه در اوّلى عين الفاظ در آنها آمده باشد و در دومى ديگر الفاظ يكى نيستند، بلكه قدر مشترك در همه روايات ذكر شده است.[٧]

خبرمتواتر در صورتى مفيد علم است كه داراى شروط زير باشد: