با وجود اين، گرشمن با شروع حمله آمريكا به عراق، ريسك ناشى از اين حمله را بسيار بالا ارزيابى كرد. وى در ماه نوامبر سال ٢٠٠٣ م. گفت: اگر دمكراسى در خاك عراق محقّق شود، قطعاً نتايجى در آن سوى مرزهاى اين كشور خواهد داشت و در نقطه مقابل، اگر اين هدف در خاك عراق محقّق نشود، نتايج ديگرى در بيرون از مرزهاى عراق رقم خواهد خورد.[٢]

گرشمن اندكى بعد از انشعاب حزب سوسياليست ايالات متّحده‌[٣] به دو گروه، در اوايل دهه ١٩٧٠ م.، مدير سازمان دمكرات‌هاى سوسياليست ايالات متّحده آمريكا شد. اين دو گروه منشعب شده از حزب سوسياليست ايالات متّحده آمريكا، عبارت بودند از حزب دست چپ، به رهبرى مايكل هارينگتون‌[٤] و حزب دست راست، به رهبرى گرشمن، تام كاهن‌[٥] و راشل هورويتز.[٦]

حزب دست‌راستى به صورت سازمان دمكرات‌هاى سوسياليست ايالات متّحده آمريكا ظاهر شد كه به دور هنرى اسكوپ جكسون‌[٧] حلقه زده و به وى پيوستند.

هنرى اسكوپ جكسون، يكى از دمكرات‌هاى جنگ‌طلب «ايالت واشينگتن» بود كه كارمندان وى را افرادى تشكيل مى‌دادند كه بعدها به عنوان چهره‌هاى برجسته حزب نومحافظه‌كار شناخته شدند.

از جمله اين افراد، بايد به ريچارد پرل،[٨] فرانك گافنى،[٩] اليوت آبرامز،[١٠] اشاره كرد. گرشمن مانند بسيارى از اين شخصيت‌هاى نومحافظه‌كار براى خدمت در دولت ريگان مورد استفاده قرار گرفت.

تولد بنياد وقف ملّى براى دمكراسى در سال ١٩٨٤ م. بود و گرشمن سكّان رهبرى بنياد وقف ملّى براى دمكراسى را در اختيارگرفت. اين بنياد كه كنگره آمريكا پشت سر آن قرار داشت، در سال ١٩٨٢ م. توسط دولت ريگان ايجاد شد. هدف از تأسيس اين بنياد، حمايت از گروه‌هايى بود كه به گسترش دمكراسى در «اتّحاد جماهير شوروى» و ساير كشورهاى كمونيست مى‌پرداختند.[١١]

امروزه بنياد وقف ملّى براى دمكراسى، در بيش از ٩٠ كشور دنيا بودجه‌هايى را در اختيار اين گروه‌ها قرار مى‌دهد. فرانسيس فوكوياما[١٢] و مايكل نوواك‌[١٣] از مؤسسه آمريكايى «اينترپرايز»[١٤] و بيل فريست،[١٥] سناتور پيشين جمهورى‌خواه از «ايالت تنسى» آمريكا از جمله اعضاى هيئت مديره اين بنياد به شمار مى‌روند.

نقش فعّال بنياد در كودتاها

اين بنياد در دوران مديريت گرشمن، پيوسته به از بين بردن مرز ميان مداخله ايالات متّحده و توسعه محض دمكراسى، متّهم مى‌شد. در سال ٢٠٠٤ م. اين بنياد درگير رقابت قدرت در «ونزوئلا» شد. بعد از آنكه هوگو چاوز[١٦] در انتخابات رياست جمهورى ونزوئلا به راحتى در آگوست سال ٢٠٠٤ م. به پيروزى رسيد، اتّهاماتى در مورد نقش اين بنياد در حمايت از گروه‌هاى مخالف چاوز مطرح شد. بعد از بازداشت رهبران اين گروه‌ها، گرشمن در توجيهى آشكار با مردود دانستن اين اقدام گفت: در طيف ميان دمكراسى و ديكتاتورى، ممكن است پيگرد قانونى عليه اين فعّالان صورت بگيرد ... و چنين اقدامى به اهداف استبدادى قرابت بيشترى دارد. گرشمن راجع به اين باور هوگو چاوز كه بنياد وقف ملّى براى دمكراسى بخشى از تلاش «سازمان جاسوسى سيا» در براندازى دولت وى است، ناشيانه و در حركتى مانند فرار به جلو گفت: اين تبليغات دولت چاوز است.[١٧]

وزراى دولت در اين كشور نيز عنوان كرده‌اند تعدادى از گروه‌هايى كه‌