كشورهاى اسلامى تأسيس و راه‌اندازى شده، به رغم تغيير شعارها و رويكردها، هيچ تغييرى در برنامه عملى‌شان ايجاد نشده و هنور هم محورى‌ترين فعّاليت آنان، آموزش پيشگيرى از باردارى و توزيع وسايل جلوگيرى است.[١]

شايد به همين دليل، هيئت‌هاى اعزامى كه از اين‌گونه كشورها در كنفرانس بين‌المللى «جمعيت، تنظيم خانواده و بهداشت باردارى» شركت مى‌كنند، كانون آمار و گزارش‌هاى خود را به بخش پيشگيرى، كنترل و كاهش باردارى و زاد و ولد اختصاص مى‌دهند و در اين زمينه، همواره تلاش مى‌كنند از يكديگر سبقت بگيرند.[٢]

اين در حالى است كه ديگر متغيّرهاى مربوط به بهداشت و تنظيم خانواده و سلامت مادر و فرزند، نوعاً مورد غفلت قرارگرفته يا كمتر به آن پرداخته مى‌شود و ميزبانان برگزاركننده نيز با سكوت معنادار، بلكه تحسين و تشويق روند جارى اين حركت را تشديد مى‌كنند.

سازمان ملل متّحد، مجرى كنترل جمعيت مسلمانان‌

اين‌گونه قرائن و شواهد اين احتمال را به شدّت قوّت مى‌بخشد كه سازمان ملل متّحد و صندوق جمعيت آن سازمان، به هر شكل ممكن و تحت هر شعار و عنوانى، به دنبال جلوگيرى از رشد جمعيت در كشورهاى اسلامى و جهان سوم هستند و به ديگر مقولات و متغيّرهاى تنظيم و سلامت خانواده، بهايى نمى‌دهند. به همين دليل، نظريه‌پردازان كشورهاى استعمارى با صراحت، نگرانى خود را از افزايش جمعيت جوان كشورهاى جهان سوم، به ويژه كشورهاى اسلامى اظهار مى‌دارند.

پويايى جمعيت مسلمان، معضل فراروى استعمارگران‌

در واقع، افزايش جمعيت كشورهاى اسلامى، معضل عمده فراروى كشورهاى استعمارى است. از اين‌رو، ساير كشورها را تشويق به كنترل جمعيت مى‌كنند. ساموئل هانتينگتون در بخشى از مصاحبه خود، درباره تمدّن اسلام و چين و چالش آنها با تمدّن غرب، با اشاره به نقش روزافزون مسلمانان مى‌گويد:

تمدّن اسلام تمدّنى است كه چالش آن تا حدودى متفاوت از ديگر چالش‌هاست؛ چرا كه اين تمدّن اساساً ريشه در نوعى پويايى جمعيت دارد. رشد بالاى زاد و ولد كه در اكثر كشورهاى اسلامى شاهد آن هستيم، اين چالش را متفاوت كرده است. امروزه بيش از ٢٠% جمعيت جهان اسلام را جوانان ١٥ تا ٢٥ ساله تشكيل داده‌اند.[٣]