«اى على! همانا پروردگار من، عزّ و جلّ، شفاعت را درباره يكتاپرستان امّتم به من داد و آن را از آن كس كه دشمن تو و دشمن فرزندان تو بعد تو هستند، بازداشت.»[١]

شفاعت به مطيعان آل رسول (ص) مى‌رسد

حضرت موسى بن جعفر (ع) از پدرانشان نقل مى‌كنند: از پدرم شنيدم كه مردى درباره قول خداوند كه فرمود: «در آن روز، شفاعت هيچ كس سودى نمى‌بخشد؛ مگر آن كسى كه خداوند اجازه دهد و از او راضى باشد»[٢] پرسيد. پدرم فرمودند:

«شفاعت محمّد (ص) روز قيامت به كسى نمى‌رسد؛ مگر آن كس كه خداوند به او در طاعت آل محمّد (ص) اذن داده و از او در حرف و عملش رضايت دارد. در زمان زندگى‌اش بر اساس مودّت آنان زيسته و بر آن اساس مُرده است. پس خداوند از قول و فعل چنين كسى راضى است.»[٣]

فاطمه (س) شفيعه روز جزا

محمّد بن مسلم ثقفى نقل مى‌كند كه از حضرت ابا جعفر (ع) شنيدم كه مى‌فرمودند:

«فاطمه (س) بر در جهنّم توقّفى دارد. چون روز قيامت شود، بين ديدگان هر شخصى نوشته مى‌شود كه او مؤمن است يا كافر. بسا شخصى را كه دوستدار اهل بيت پيامبر (ص) است، مى‌آورند و به واسطه كثرت گناهانش امر مى‌شود وى را در آتش بيندازند. فاطمه (س)، بين دو ديدگانش را مى‌خواند كه نوشته شده او محبّ اهل بيت است. به درگاه پروردگار عرض مى‌كند: «پروردگارا! تو مرا فاطمه نام نهادى و وعده داده‌اى هر كسى كه من و ذرّيه‌ام را دوست دارد، از آتش دوزخ بر حذر دارى و وعده تو حق است و تخلّف‌پذير نيست.»

خداوند عزّوجلّ مى‌فرمايد: «اى فاطمه! تو راست مى‌گويى. من نام تو را فاطمه نهاده و وعده داده‌ام كه هر كس محبّت و ولايت تو و فرزندانت را داشته باشد، از آتش جهنّم جدايش كنم. وعده من حق بوده و خلف وعده نخواهم نمود و اينكه به بنده‌ام امر كردم به جهنّم برود، به خاطر آن بود كه تو او را شفاعت كنى و من شفاعت تو را پذيرفته تا موقعيت و منزلت تو در پيش من براى فرشتگان و رسولان معلوم گردد. پس هر كسى را كه ديدى بين ديدگانش مؤمن نوشته شده است، دستش را بگير و به بهشت داخل نما.»[٤]

صاحب شفاعت رسول (ص)

رسول خدا (ص) در ضمن سخنانى فرمودند:

«امّا على بن ابى‌طالب (ع)، همانا او برادرم و نيمه وجودم و صاحب الأمر بعد از من است و صاحب پرچم من در دنيا و آخرت و اوست صاحب حوض و شفاعتم ...»[٥]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ١٨٣.

[٢]. سوره بقره، آيه ٢٥٤.

[٣]. سوره سجده، آيه ٤.

[٤]. سوره بقره، آيه ٢٥٥.

[٥]. سوره انبياء، آيه ٢٨.

[٦]. سوره يونس، آيه ٣.

[٧]. «شفاعت از ديدگاه قرآن»، مجلّه فرهنگ كوثر، ارديبهشت ١٣٧٧، شماره ١٤.

[٨]. ابن شهر آشوب مازندرانى، محمّد بن على، «مناقب آل أبى‌طالب (ع)»، قم، علّامه، چاپ اوّل، ١٣٧٩ ق.، ج ٢، ص ١٦٥.

[٩]. ابن بابويه، محمّد بن على، «الأمالى»، ص ٦١١.

[١٠]. سوره اسراء، آيه ٧٩.

[١١]. طوسى، محمّد بن الحسن، «الأمالى»، ص ٤٥٥.

[١٢]. سوره طه، آيه ١٠٩.

[١٣]. استرآبادى، على، «تأويل الآيات الظاهرة فى فضائل العترة الطاهرة»، ص ٣١٢.

[١٤]. ابن بابويه، محمّد بن على، «علل الشّرائع» قم، كتاب‌فروشى داورى، چاپ اوّل، ١٣٨٥، ج ١، ص ١٧٩.

[١٥]. ابن بابويه، محمّد بن على، «الأمالى»، ص ١١٣.