ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤ - انفعال، ابتذال، انتحار

انفعال، ابتذال، انتحار

طى يكى دو سال اخير، بارها موضوع «خودكشى» برخى مردان و زنان، در صدر اخبار حوادث جامعه شهرى نشسته و ذهن و زبان مردم را به خود مشغول داشته است. واقعه وقتى دردناك و اسفبار مى‌شود كه خبر خودكشى دختران يا پسرانى جوان منتشر شده يا فيلم گفت‌وگوى آنان، پيش از پرتابشان از بلنداى پلى در يك بزرگراه شهرى بر صفحه تلفن‌هاى همراه، دست به دست شود.

مصاديق پروازى اين‌چنين سياه و مرگبار، در ساير نقاط جهان، حكايت از واقعه‌اى در ابعاد جهانى مى‌كند؛ چنان‌كه ذهن برخى جامعه‌شناسان و روان‌شناسان داخلى و خارجى را به خود درگير ساخته و درباره اين وقايع، تحليل‌هاى گوناگونى ارائه كرده‌اند.

پروژه «نهنگ آبى»، تنها يكى از عوامل مؤثّر در اين وقايع شناخته شده و درباره‌اش داد سخن داده‌اند.

معلوم و مسلّم است كه انسان معاصر در عصر حاضر، رويارو با مسئله‌اى اين‌چنين دردناك است. موضوعى آشكار و از پرده بيرون افتاده كه به دليل تكثّر، نمى‌توان ناديده‌اش گرفت و درباره‌اش انديشه نكرد.

انتشار فيلم كوتاهى از گفت‌وگوى دو دختر اصفهانى، كه هر لحظه به لبه پرتگاه نزديك و نزديك‌تر مى‌شوند، قلب‌ها را فشرد و همه را متأثّر و اندوهناك ساخت؛ در حالى‌كه مى‌شد سرزندگى را در سيماى آن دو نوگل ديد؛ همانان كه لحظاتى بعد در برابر ديدگان رهگذران در يك بزرگراه پرپر شده و از بين رفتند. اگر صداى آنان شنيده نمى‌شد، هر بيننده‌اى گمان مى‌برد آن دو در حال رفتن به جشن تولّد يكى از دوستانشان، در ميان جمعى شادمان و سرخوشند. آنها تحت تأثير داروهاى روان‌گردان نبودند و اگر چه از منظرهاى مختلف اين واقعه مورد بررسى و تجزيه و تحليل قرار گرفته است؛ امّا واقعيت خودكشى به رغم همه برخوردارى‌ها در ميان بى‌دردى و در فصل جوانى، قابل انكار نيست و تعدّد واقعه نيز نشان مى‌دهد كه با موردى استثنائى و خلاف قاعده مواجه نيستيم. به قول شاعر بايد گفت: