ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩ - مساكن بركت الله
گويى خداوند متعال، از جمله ادعيه، آداب و احكام دينى، معبرى و بهانهاى ساخته است تا بندگانش را مشمول لطف و عنايت خود كند و با تقرّب جستن آنها، امكان جلب صفات كمالى و رحمت ويژه خداوندى بر ايشان فراهم آيد. خداوند متعال، پديد آورنده بركات، جاعل بركات، منشأ بركات، جارى كننده بركات بر اهلش و فروفرستنده بركات است و حضرات معصومان (ع) وسيله و واسطه علىالاطلاق اين بركات بر جميع مخلوقات (ساكن عالم امكان) باذنالله هستند و جنّ و انس، فقرا و مستمندانىاند كه با گردش بر مدار «ولايت»، از بركات و نعمات خداوندى برخوردار و از تبعات سوء عمل شيطان در امان مىمانند.
از كلمات پر شكايت حضرت فاطمه زهرا (س)، مىتوان به راز همه نگونبختى، تيرهروزى و بىبركتى در حيات مادّى و معنوى مردم، پى برد و سرانجام سختتر را فرا رو ديد.
گفتار حضرت فاطمه زهرا (س) در بستر بيمارى به بانوان مهاجر و انصار
«به خدا قسم! اگر دست بازمىداشتند و زمام خلافت را كه پيغمبر خدا (ص) به دست او نهاده بود، از وى پسنمىگرفتند و در اختيارش باقى مىگذاشتند، كاروان بشريت را با كمال آرامش، با سيرى ملايم به سوى سعادت و حق، رهبرى مىنمود؛ بىآنكه به واسطهكشيدن افسار، مركوب زخمى گردد و سوار بر آن نيز، به واسطه جنبشهاى ناشى از حركت بىرويّه آن، در شكنجه و ناراحتى بيفتد، تا ايشان را به سرچشمه جوى زلال و گواراى آب حيات برساند، جويبارى كه آبى پاك در دو سمت آن موج مىزد و اطراف و جوانب آن پاكيزه بود. آنان را سيراب مىنمود، سير و سيراب از آنجا بازمىگرداند؛ در حالىكه خودش از آن بهرهاى نمىبرد، مگر با جامى كوچك كه تشنگى خود را رفع كند و اندكى غذا كه گرسنهاى رفع گرسنگى خود بدان نمايد و كوچكترين بهرهاى به نفع خويش نمىبرد و آن زمان بود كه درهاى بركت از زمين و آسمان به روى مردم گشوده مىشد و اقتصاد آنان رونق مىگرفت و مردم در ناز و نعمت بهسر مىبردند؛ در حالىكه رهبرشان سودى عايد خود نساخته و از اين همه بركات و زر و زيور، چيزى براى خويش نيندوخته بود و براى همگان، پرهيزگار از رياستطلبى، شناخته مىشد.»[١]
مساكن بركتالله
امام هادى (ع) در فرازى از زيارت «جامعه كبيره»، ائمّه هدى (ع) را به عنوان مساكن و قرارگاه بركات خداوند متعال معرّفى كرده و مىفرمايند: «السّلام على مساكن بركة الله»
انبياء، رسولان و اوصياء، از وجهى، بركتيافتهاند (به سبب تقرّب خاص و نعماتى كه به ايشان ارزانى داشته شده) و از وجهى ديگر، «بركتزا» هستند.
پيامبران و امامان (ع)، خود به عنوان كاملترين مظاهر بركات الهى شناخته مىشوند؛ چنانكه خداوند حضرت عيسى (ع) را از زبان خودش «مبارك» معرّفى كرده و مىفرمايد:
«وَجَعَلَنِي مُبارَكاً أَيْنَ ما كُنْتُ ...؛[٢]
و مرا هرجا كه باشم، مبارك قرار داد.»
پيامبر اكرم (ص) نيز در معرّفى خودشان فرمودند:
«جعل فى النبوة و البركة؛[٣]
در من، پيامبرى و بركت نهاده شده است.»
پس از پيامبراكرم (ص)، اهلبيت ايشان (ع)، كاملترين مظاهر بركات خداوند متعال هستند؛ چنانكه حضرت امام هادى (ع) در جامعه كبيره فرموده بودند.
در هر عصر و زمان، امام عصر و زمان، مظهر كامل بركات الهى و محلّ قرار بركات و مجراى نزول بركات و واسطه آن براى مخلوقات قرارداده شده است؛ چنانكه درباره ايشان، از قول رسول خدا (ص) آمده است:
«بهم يعمر بلاده و بهم يرزق عباده و بهم نزل القطر من السماء و بهم يخرج بركات الأرض؛[٤]
به سبب آنان، خداوند سرزمينهاى خود را آباد مىكند و به خاطر آنان، خداوند بندگان خود را روزى مىدهد و به سبب آنان، خداوند از آسمان، باران مىفرستد و بركتهاى زمين را مىروياند.»
بنابراين خداوند از روى لطف و رحمت و به جهت نعمت رسانى، انسان كامل، حضرت ولى الله اعظم، امام مبين را، كه در علوّشان واجد كاملترين صفات الهى (در نسبت به جميع موجودات ساكن عالم ممكن) است، به عنوان واسطه فيض و بركت قرار داده است تا موجودات بى بهره از رحمت و نعمت نمانند.
سردبير
پىنوشتها:
[١]. سوره حشر، آيات ٢١- ٢٤.
[٢]. «يدُ اللهِ فَوْقَ ايْدِى الْمُشْتَرِكِينِ مَا لَمْ يخُنْ احَدُهُمَا صَاحِبَهُ فَاذَا خَانَ احَدُهُمَا رَفَعَ اللهُ يدَهُ عَنْ ايْدِيَهُمَا وَذَهَبَتِ الْبَرَكَةُ مِنْهُمَا»، «الامامة والتبصرة»، ابن بابويه قمى، نشر مدرسه الامام المهدى (عج)، قم، ص ١٧٦.
[٣]. سوره مائده، آيه ٣٥.
٤. «إِنَّ أَفْضَلَ مَا يَتَوَسَّلُ بِهِ الْمُتَوَسِّلُونَ إِلَى اللهِ الْإِيمَانُ بِاللهِ وَ رَسُولِهِ وَ الْجِهَادُ فِى سَبِيلِ اللهِ وَ كَلِمَةُ الْإِخْلَاصِ فَإِنَّهَا الْفِطْرَةُ وَ إِقَامُ الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا الْمِلَّةُ وَ إِيتَاءُ الزَّكَاةِ فَإِنَّهَا مِنْ فَرَائِضِ اللهِ وَ صَوْمُ شَهْرِ رَمَضَانَ فَإِنَّهُ جُنَّةٌ مِنْ عَذَابِهِ وَ حِجُّ الْبَيْتِ فَإِنَّهُ مَنْفَاةٌ لِلْفَقْرِ وَ دَاحِضَةُ الذَّنْبِ وَ صِلَةُ الرَّحِمِ فَإِنَّهَا مَثْرَاةٌ لِلْمَالِ وَ مَنْسَأَةٌ فِى الْأَجَلِ وَ صَدَقَةُ السِّرِّ فَإِنَّهَا تَذْهَبُ الْخَطِيئَةَ وَ تُطْفِئُ غَضَبَ الرَّبِّ وَ صَنَائِعُ الْمَعْرُوفِ فَإِنَّهَا تَدْفَعُ مِيتَةَ السَّوْءِ وَ تَقِى مَصَارِعَ الْهَوَان»، كوفى اهوازى، حسين بن سعيد، «الزهد»، قم، چاپ دوم، ١٤٠٢ ق.، ص ١٣.
[٥]. راغب اصفهانى، «مفردات الفاظ القرآن»، ج ١، ص ٢٦١.
[٦]. سوره اعراف، آيه ٩٦.
[٧]. سوره انبياء، آيه ٥٠.
[٨]. سوره ص، آيه ٢٩.
[٩]. راغب اصفهانى، همان، ص ٢٦١.
[١٠]. آلعمران، آيه ٩٦١.
[١١]. «ميزانالحكمه»، ج ١، ح ١٧٠٠.
[١٢]. ابن بابويه، محمّد بن على، «عيون اخبارالرّضا (ع)»، تهران، چاپ اوّل، ١٣٧٨ ق.، ج ٢، ص ١٣٦.
[١٣]. سوره نمل، آيه ٨.
[١٤]. سوره عنكبوت، آيه ٨.
[١٥]. سوره فصلت، آيه ١٠.
[١٦]. سوره دخان، آيات ١- ٤.
[١٧]. مجلسى، محمّد باقر، «بحارالانوار»، ج ٩٥، ص ٢٨١، ح ٤.