ناحيه دو پا و دو دست فلج بود. روزى در برابر همديگر اقرار آوردند كه حاضرند تمامى ثروت و مكنت خود را بدهند تا سلامتى فرزندشان بازگردد. خداوند الهام كرد كه قيمت سلامتى اين فرزند، ثروت و مكنت آن دو نيست؛ بلكه آن است كه اين زن و شوهر با هم در تمامى موارد صادق باشند؛ حتّى در وقت كتمان اسرار. در پى تعهّد و اقرار اين دو به صداقت كاملشان با يكديگر، دو دست و دو پاى فرزند به سلامت گراييد.

١٠. خانواده زكريايى با سلوك سابقانه و خاشعانه:

رمز رسيدن به تمام خيرات و بركات دنيوى و اخروى در خانواده زكريايى، در سه سلوك قرآنى نهفته است.

خداوند رحمان، سلوك خانواده زكريايى را در آيه ٩٠ سوره «انبياء» به زيبايى تمام در سه مقام به تصوير كشيده است:

- سلوك سابقانه: «يُسارِعُونَفِي الْخَيْراتِ»؛

- سلوك دعامحورانه: «وَيَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً»؛

- سلوك خاشعانه: «وَكانُوا لَنا خاشِعِينَ».

١١. خانواده محمّدى با سلوك محبوبانه و محبّانه:

حضرت محمّد (ص) خود فرمودند: «اگر ابراهيم، خليل خدا بود، من حبيب خدا هستم.» در اين حديث نبوى، حبيب هم در معناى اسم فاعلى و هم در معناى اسم مفعولى به كار رفته است؛ يعنى من هم محبوب خدا هستم و هم محبّ خدا و اين همان مقام‌ «يُحِبُّهُمْوَ يُحِبُّونَهُ». در «آيه ٥٤ سوره مائده» است كه قرآن آن را برترين و عالى‌ترين ويژگى مهدى‌ياوران حقيقى بر شمرده است؛ يعنى سلوك محبوبانه و محبّانه.

١٢. خانواده علوى- فاطمى:

اين خانواده الگوى رحمانى را نمى‌توان به يك سلوك خاص نام‌گذارى كرد؛ زيرا بالنده‌ترين الگوى خانواده رحمانى در طول تاريخ بشرى و در بردارنده تمام سلوك‌هاى رحمانى است. از اين‌رو، تنها مى‌توان آن را خانواده الگوى علوى- فاطمى ناميد و بس.

مى‌توان اين سلوك را در سوره «انسان» و سوره «كوثر» به زيبايى مشاهده كرد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. امام صادق (ع): «الزِمُوا بُيوتَكُم»، شيخ كلينى، الكافى، ج ٢، ص ٢٢٥، ح ١٣.

[٢]. امام صادق (ع): «تزاوَروُا فىِ بُيوتكُم فَإنّذلك حياهٌ لأمرِنارَحِمَ الله عبداً أحيَا أمرَنا» شيخ صدوق، خصال، ج ١، ص ٢٢٢، ح ٢٢.

[٣]. امام على (ع): «... وَ اتَّخِذوا صَوامِعَكُم بُيوتَكُم» علامه مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ٢٦٧.

[٤]. امام على (ع): «فَكُونُوا رَحِمَكُم اللّه مِن احلاسِ بُيوتِكُم الى اوانِ ظُهورِ امرِنا»، علامه مجلسى، بحارالانوار، ج ٣٠، ص ٨٠.

[٥]. امام صادق (ع): «فَالزِمُوا احلاسِ بُيوتِكُمحَتّى يظهَرُ الطّاهِر المُطَهَّر ذُو الغَيبه» علامه مجلسى، بحارالانوار، ج ٥٢، ص ١٢٦.

[٦]. ر. ك: سوره مسد، آيات ١- ٣

[٧]. سوره مسد، آيه ٤.

[٨]. سوره مسد، آيه ١.

[٩]. محمّدى رى شهرى، «فرهنگ نامه تهجّد و شب‌زنده‌دارى»، ص ١٠٢، ح ١٣٤.