ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٠ - ٥ خيانت به همسر
در يك پژوهش علمى، ١٢٠ زن مراجعهكننده به يك مركز مشاوره و دادگاه خانواده شهر «شيراز» بررسى شدند. نتايج به دست آمده وضعيت بسيار نامناسبى را نشان داد؛ روابط جنسى رضايتبخش در حدود ٦٨% زنان وجود نداشته است. در حدود ٥٩%، احساس عصبانيت بعد از فعّاليت جنسى، عنوان كردند. حدود ٦٣% از زنان از معاشقه لذّت نمىبردند و به طور كلّى، ميانگين رضايت جنسى در زنانى كه در شرف طلاق بودهاند، از زنانى كه قصد طلاق نداشتند، به مراتب كمتر بوده است. همچنين زنانى كه اختلاف زناشويى ندارند، رضايت زناشويى بيشترى نسبت به زنانى كه اختلاف دارند، نشان دادهاند.
در پژوهشهاى معدود ديگر، عامل ٤٠% طلاقها در كشورمان، نارضايتى جنسى عنوان شده است.[١] در برخى از پژوهشها هم نارضايتى و اختلالات جنسى به عنوان پنجمين عامل از ٢٦ عامل مؤثّر بر طلاق ذكر شده است.[٢]
برخى از پژوهشگران، علل نارضايتى جنسى را چنين برشمردهاند:
روابط خانوادگى آشفته، بىتوجّهى به تمايلات و نيازهاى يكديگر، تأثير مسائل و مشكلات روزمرّه، فقدان معلومات جنسى، رابطه عاطفى ضعيف با همسر، پيدايش احساس گناه حين مقاربت، نداشتن پيشنوازى، تقاضاى آزاردهنده جنسى، ترس از ارضا نشدن همسر و تجارب نامطلوب در اوّلين رابطه جنسى.[٣]
نارضايتى از روابط جنسى، آثار و پيامدهاى ناگوار متعدّدى دارد كه مهمترين آنها عبارت است از:
الف. ناسازگارى زناشويى؛
ب. رابطه جنسى خارج از چارچوب خانواده؛
ج. همسرآزارى؛
د. نابسامانى در تربيت فرزندان؛
ه-. افزايش بيمارىهاى آميزشى؛
و. اعتياد؛
ز. طلاق.[٤]
٤. خشونت نسبت به همسر
در مجموع، سيره عملى پيامبر اكرم (ص) و اولياى دين، نفى خشونت با زنان است و خشونت بدنى با همسر نيز، از نظر اسلام در هيچ وضعيتى پذيرفته نيست؛[٥] ولى با وجود اين، اشكال مختلف خشونت خانگى عليه زنان در جامعه ما، كم و بيش ديده مىشود و آن را مىتوان به عنوان يكى از آسيبهاى مهمّ خانواده در جامعه ايران به شمار آورد.
انواع خشونت خانگى عليه زنان را به اين شرح مىتوان دستهبندى و وضعيت قربانى شدن زنان به وسيله جرايم مردان در درون خانواده را ارزيابى كرد:
١. خشونت فيزيكى يا بدنى، آسيبهاى جسمانى نظير ضرب و جرح با سلاح سرد و گرم، سيلى و لگدزدن و كشتن قربانى را شامل مىشود؛
٢. خشونت روانى كه انواع تحقيرهاى روانى و بدرفتارى كلامى، نظير تمسخر و دشنام و ناسزا گفتن را شامل مىشود؛
٣. خشونت اجتماعى، شامل انواع ممنوعيتها و محدوديتهاى اجتماعى مىشود؛ نظير ممنوع كردن ملاقات با خويشاوندان، دوستان و همكاران و قطع تلفن؛
٤. خشونت اقتصادى، ايجاد محدوديتهاى اقتصادى، نظير ندادن خرجى، سوء ظن نسبت به زن در سوء استفاده از منابع مالى خانواده و كنترل شديد و دائمى مخارج زن و پنهان كردن درآمد توسط شوهران، در اين نوع خشونت طبقهبندى مىشود؛
٥. خشونت جنسى، انواع بدرفتارى در ايجاد روابط جنسى توسط شوهران، خشونت جنسى خانگى عليه زنان شناخته شده كه زنان به ندرت اين نوع خشونت را گزارش مىكنند.[٦]
دكتر شكوه نوّابىنژاد، رئيس «انجمن ايرانى مطالعات زنان» در دومين نشست منع خشونت عليه زنان كه ١٦ آذر ١٣٩٤ ه. ش. در «تهران» برگزار شد، با اشاره به برخى تحقيقات انجام شده در زمينه وضعيت خشونت خانگى در ايران گفت:
در حال حاضر، بسيارى از آسيبهاى اجتماعى در مورد با خانواده مانند فرار، خودسوزى و طلاق وجود دارد. طبق آمار، كمتر از ٣٥% از خشونتهاى خانگى در ايران، به پليس گزارش داده مىشود و در يك تحقيق سه ماهه از ١٨٠ مورد شكايت خشونت خانگى، ١٢٨ مورد حاضر به پيگرد قانونى مجرم نشدهاند. در كشور ما بيشترين خشونت و همسرآزارى در مناطق روستايى ديده مىشود؛ چون زنان روستايى معمولًا به دليل ناآشنايى با حقوق خود، به عنوان يك زن و يك انسان، براى حفظ كانون خانواده يا ترس از بىآبرويى و انگشتنماشدن، تمام آزارها را تحمّل مىكنند.[٧]
او در ادامه سخنان خود، درباره انواع خشونت خانگى در ايران و درصد هريك از آنها گفت:
خشونت روانى و كلامى با ٧/ ٥٢% رتبه نخست خشونت خانگى را دارد كه شامل به كار بردن كلمات ركيك، دشنام، داد و فرياد و بهانهگيرى مىشود. رتبه بعدى از آن، خشونت فيزيكى از نوع دوم است كه ٨/ ٣٧% خشونتهاى خانگى عليه زنان را شامل مىشود؛ سيلىزدن، زدن با مشت يا چيز ديگر و لگدزدن، از جمله مصاديق اين نوع خشونت محسوب مىشود. رتبه سوم با رقم ٧/ ٢٧% متعلّق به خشونتهاى ممانعت از رشد اجتماعى، فكرى و آموزشى است. آمارهاى خشونتهاى جنسى و ناموسى نيز ٢/ ١٠% است.[٨]
دكتر شهلا معظّمى، استاد «دانشگاه تهران» نيز در اين نشست، با اشاره به نتايج چند تحقيق ملّى اعلام كرد:
در مجموع، اين تحقيقات نشاندهنده اين بود كه ٦٦% زنان خشونت را در اشكال كلامى و روانى تجربه كرده بودند.[٩]
٥. خيانت به همسر
در آموزههاى اسلامى، خيانت زناشويى دايره گستردهاى دارد و هرگونه ارتباط با نامحرم را شامل مىشود. يكى از صاحبنظران در اين زمينه، مىنويسد:
در معارف دين، خيانت مراتبى دارد كه از نگاه تا رابطه جنسى را شامل مىشود. همسران، در همه ابعاد وجودىشان (ديدارى، شنيدارى، گفتارى، بويايى، قلبى و بدنى)، حريم و قلمروى دارند كه ورود جنسى به آن، براى هيچكس جز همسر، جايز نيست.[١٠]