در «قرآن كريم» و روايات اسلامى، به موضوع «جهانى شدن و جهانى سازى» اشاره شده است؛ هر چند معنا و مفهومى را كه اسلام از اين دو واژه ارائه مى‌دهد، با معنا و مفهوم غربى و غير اسلامى آن متفاوت است، ولى در عين حال اگر «جهانى شدن» به صورت طبيعى خود پيش برود، مى‌تواند زمينه‌ساز حكومت جهانى‌اى باشد كه اسلام آن را معرفى كرده است.

اينك به برخى از آيات و روايات در اين باره اشاره مى‌كنيم:

١. «وَلَقَدْ كَتَبْنا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُها عِبادِيَ الصَّالِحُونَ؛[١]

و ما بعد از تورات، در زبور داوود هم نوشتيم كه حتماً بندگان نيكوكار من ملك زمين را وارث و متصرّف خواهند شد.»

٢- «وَعَدَاللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ وَ لَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضى‌ لَهُمْ وَ لَيُبَدِّلَنَّهُمْ مِنْ بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْناً؛[٢]

خداوند به كسانى از شما كه ايمان آورده و كارهاى شايسته انجام داده‌اند وعده مى‌دهد كه قطعاً آنان را حكمران روى زمين خواهد كرد؛ همان گونه كه به پيشينيان آنها خلافت روى زمين را بخشيد و دين و آئينى را كه براى آنان پسنديده است، پابرجا و ريشه‌دار خواهد ساخت و ترسشان را به امنيت و آرامش مبدّل مى‌كند ...

٣. «هُوَالَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى‌ وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ؛[٣]

او كسى است كه رسول خود را با هدايت و دين حق فرستاد تا او را بر همه اديان غالب سازد؛ هر چند مشركان كراهت داشته باشند.»

در روايت آمده است كه حضرت على (ع) هنگام تلاوت اين آيه از ياران خود پرسيدند:

«آيا اين پيروزى حاصل شده است؟»

گفتند: آرى.

حضرت فرمودند: «نه. سوگند به كسى كه جانم به دست اوست! اين پيروزى آشكار نمى‌شود؛ مگر زمانى كه هيچ آبادى‌اى روى زمين نماند و مگر آنكه صبح و شام بانگ لااله‌الاالله از آن به گوش برسد.»[٤]

امام باقر (ع) فرمودند:

«همانا اين پيروزى به هنگام قيام مهدى از آل محمّد (ص) خواهد بود؛ آن چنان كه هيچ كس در جهان باقى نمى‌ماند؛ مگر آنكه اقرار به رسالت محمّد (ص) خواهد كرد.»[٥]

جهانى سازى و جهانى شدنى كه اسلام معرفى مى‌كند، چه امتيازاتى دارد؟