به هر كه در اين آتش و اطراف آن است، خير بسيار داده شد، مبارك است آن كسى كه با كلام خود، از آتش بر تو تجلّى كرد و خير كثير به تو داد و پروردگار جهانيان منزّه است.»

در «سوره قصص» خدوند متعال آن مكان را مبارك اعلام مى‌دارد و مى‌فرمايد:

«وَوَصَّيْنَا الْإِنْسانَ بِوالِدَيْهِ حُسْناً وَ إِنْ جاهَداكَ لِتُشْرِكَ بِي ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما إِلَيَّ مَرْجِعُكُمْ فَأُنَبِّئُكُمْ بِما كُنْتُمْ تَعْمَلُونَ؛[٢]

پس چون به آن آتش رسيد، از جانب راست وادى، در آن جايگاه مبارك، از آن درخت ندا آمد: اى موسى! منم خداوند، پروردگار جهانيان ...»

در اين آيه، آن جايگاه «مبارك» خوانده شده و درباره پاره‌اى ديگر از زمين‌ها و سرزمين‌ها مى‌فرمايد:

«وَجَعَلَ فِيها رَواسِيَ مِنْ فَوْقِها وَ بارَكَ فِيها وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها ...؛[٣]

و او در زمين، كوه‌هايى قرار داد و بركاتى در آن آفريد و موادّ غذايى مختلف در آن مقدّر كرد ...»

به‌جز مكان‌ها، خداوند اوقاتى از روزها و ايّامى در سال را نيز مبارك گردانيده و بركات خاصّى را در آنها قرار داده است؛ چنان‌كه در «سوره دخان» درباره شبى كه قرآن در آن، بر رسول مكرّم (ص) نازل شد، فرموده است:

«حم. وَ الْكِتابِ الْمُبِينِ. إِنَّا أَنْزَلْناهُ فِي لَيْلَةٍ مُبارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ فِيها يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ؛[٤]

... همانا ما قرآن را در شبى مبارك نازل كرديم و ما همواره انذاركننده بوده‌ايم. در آن شب، هر امرى بر اساس حكمت [الهى‌] تدبير و جدا مى‌گردد.»

منظور از آن شب مبارك، «شب قدر» است.

رسول خدا (ص)، خداوند را فروفرستنده بركات، «منزل البركات»[٥] و جارى كننده بركات «مُجْرِى الْبَرَكَاتِ عَلَى أَهْلِهَا»[٦] معرفى كرده و در واقع، بركت‌بخشى و تقدّس‌بخشى را شأن دائمى خداوند معرّفى مى‌كنند و ايشان را علّت تامّه مى‌شناسند.

خداوند در آنچه مبارك گرديده، خير كثير قرار داده و بركت‌افزايى در آن، ثابت و دائمى است؛ به عبارت ديگر، «خير و ثبوت خير» دو مشخّصه اصلى مكان، زمان يا هر شى‌ء ديگرى است كه از سوى خداوند مبارك گرديده است.

«بركه» و محلّ تجمّع آب را كه انسان و حيوان از آن بهره مى‌برند نيز به سبب ثبوت آب در آن و نفع رسانى‌اش «بركه» خوانده‌اند.

اشياء بسيارى نيز از سوى خداوند متعال تقديس يافته و صفت‌