در تعريف علم اقتصاد، همواره اين جمله معروف گفته مى‌شود: تخصيص منابع محدود به نياز نامحدود. اگر به دنبال ريشه‌يابى اين جمله در اقتصاد غربى و به تبع آن، اقتصاد «ايران» كه طبق نظر مقام معظَم رهبرى، جزو علوم ترجمه‌اى است برويم، به موضوعى بسيار حيرت‌آور دست مى‌يابيم.

همان‌طور كه واضح است، منابع موجود بر روى زمين محدود هستند و منابع پايه‌اى موجود غيرقابل استفاده براى بار دوم هستند. پس در قسمت اوّل اين جمله مشكلى وجود ندارد و از يك واقعيت تبعيت مى‌كند؛ امّا مشكل در قسمت دوم است، نياز نامحدود. در تفكّر غربى، نياز انسان نامحدود است. اين نامحدود بودن مى‌تواند به يكى از دو دليل زير باشد: يك بار تصوّر بر اين است كه به دليل جمعيت زياد بر روى كره زمين، اين جمله گفته شده است و به اين معناست كه جمعيت، بيش از منابع كره زمين است. براى ردّ اين ادّعا به قسمت دوم و معناى دوم اين جمله مى‌پردازيم كه در ضمن خود، ادّعاى زيادى جمعيت را رد مى‌كند.

انسان غربى كه مبناى زندگى خود را سبك زندگى برآمده از ايدئولوژى اومانيسم قرار داده است، خود را از بند يك اصل مهم كه در دين مسيحيت نكوهش شده و جزو هفت گناه كبيره نيز هست، رها كرده. اصلى كه در مسيحيت، بلكه در تمام اديان الهى و حتّى غير الهى نيز مورد نكوهش بوده است. اين اصل در زبان انگليسى،Greed و در زبان عربى، حرص و طمع و معادل آن در زبان فارسى، آز است.

حال به سراغ بحث خود برويم. براى درك بهتر موضوع، به بررسى آمار و ارقام نياز داريم:

- ٨٠% منابع كره زمين، توسط ٢٠% مردمان اين كره خاكى مصرف مى‌شود؛

- ٤٠% زمين‌هاى قابل كشت در جهان، دچار صدمات طولانى مدّت ناشى از اضافه برداشت شده‌اند؛

- هر روزه، ٥٠٠٠ نفر در اثر مصرف آب ناپاك جان خود را از دست مى‌دهند؛

- حدود ٠٠٠. ٠٠٠. ٠٠٠. ١ نفر به آب سالم دسترسى ندارند. همين تعداد در معرض گرسنگى هستند؛

- هر ساله، ٠٠٠. ٠٠٠. ١٣ هكتار از جنگل‌ها بر روى زمين ناپديد مى‌شوند؛

- يك‌چهارم پستانداران، يك‌هشتم پرندگان و يك‌سوم دوزيستان در معرض انقراض هستند.

ارقام بيان شده در بالا، بيانگر چه واقعيتى هستند؟ جمعيت بسيار بر روى كره زمين؟ يا حرص و طمع آدمى براى بهره‌بردارى از اين منابع؟ شايد عجيب‌ترين آمار آمده در بالا، اوّلين آنها باشد ٨٠% منابع كره زمين توسط ٢٠% انسان‌ها مصرف مى‌شود. شايد افزودن يك آمار ديگر، جواب را كمى واضح‌تر هم بكند: نيمى از غذاهاى مصرفى در اروپا و آمريكا به دور ريخته مى‌شوند. به راستى حرص و طمع در دل يك جامعه، بشر را به كدامين سو مى‌برد؟ بياييد در قالب چند آمار ديگر، تأثيرات حرص در دل يك جامعه را از منظرى نزديك‌تر و دقيق‌تر مورد مطالعه قرار دهيم. جامعه نمونه ما، بى‌شك، جامعه ايالات متّحده و موارد مورد بررسى، حرص و طمع در لذّت‌هاى دنيوى اعمّ از نوشيدن، خوردن، شهوت، و قدرت خواهد بود.

مشروبات الكلى‌

هر حرامى، دليلى را در پى خود دارد. در كشور آمريكا، شما مى‌توانيد هر چقدر كه بخواهيد مشروبات الكلى مصرف كنيد؛ ولى اجازه نداريد تا در حالت بى‌اختيارى و مستى رانندگى كنيد. آنها مى‌فهمند كه آدم مست، نمى‌تواند درست رانندگى كند؛ ولى نمى‌فهمند كه آدم مست درست هم نمى‌تواند رفتار كند. در سال ٢٠١٢ م.، طبق آمار، هر آمريكايى به طور متوسط ١١٠ ليتر مشروب مصرف كرده است، ٣٠٠ ميلى‌ليتر در روز، اين در حالى است كه حدود ٨٠% مردم اين كشور، مشروبات الكلى مصرف مى‌كنند؛ ولى اين آمار همه مردم را به حساب آورده است و نتيجه اين آزادى، طبق تحقيقات سازمانى، در ٤٠% جنايت‌هايى كه با خشونت توأمان بوده‌اند، مستى يكى از فاكتورهاى ارتكاب جرم بوده است.

عادات غذايى‌

شايد با آمارهايى كه در بالا آمد، بررسى اين عامل ديگر نياز نباشد؛ ولى‌