به يقين ما مى‌دانيم كه خدا مهربان است و لطف بى‌پايانش شامل بندگان و از اين همه لطف و مهربانى بوده كه براى هدايت ما به سوى سعادت و كمال، پيامبران و اوصيايى را فرستاده است.

و باز هم از اين همه لطف است كه در آخرالزّمان، دوازده نور پاك و مطهّر را به عنوان جانشينان آخرين سفير الهى، يعنى خاتم پيامبران، حضرت محمّد مصطفى (ص) قرار داده است. يازده نفر از آنها در شرايط سختى از زمان كه در اثر كوتاهى و عدم شناخت بشريّت به وجود آمده بود، نورافشانى نموده‌اند.

اينك باقى مانده آنها در پشت پرده غيبت مى‌باشد و بشريّت از اين آب گواراى زندگى محروم است و هم اكنون كه حدود هزار و اندى سال از غيبت او مى‌گذرد، هنوز اذن ظهور از ناحيه خداى مهربان صادر نشده است.

چرا تأخير؟

يقيناً تأخير از ماست؛ زيرا كه طبق فرمايش خود مولا، اين ما هستيم كه يكدل نشده‌ايم و در راه او آن‌چنان كه شايسته است، قدم برنداشته‌ايم.

آخرين حجّت الهى، امام زمان، حضرت مهدى (عج) در اين زمينه مى‌فرمايد:

«و لو أن أشياعنا و فقهم الله لطاعته على اجتماع من القلوب فى الوفاء بالعهد عليهم لما تأخر عنهم اليمن بلقائنا و لتعجلت لهم السعادة بمشاهدتنا على حق المعرفة و صدقها منهم بنا؛[١]

اگر شيعيان ما، كه خداوند بر اطاعتش موفّقشان بدارد، با دل‌هاى متّحد و يكپارچه بر وفاى به عهد و پيمان اجتماع مى‌كردند، ملاقات ما از آنها به تأخير نمى‌افتاد و سعادت ديدار و مشاهده با معرفت و راستى بر آنها، به زودى حاصل مى‌شد ...»

آرى! كوتاهى و عدم وفاى به عهد و پيمان الهى، موجب محروميّت جهان بشريّت از اين فيض بزرگ خدايى شد.

اينك اى منتظران عزيز! براى جبران اين تأخير چه بايد كرد؟ و چگونه با آن قافله سالار بشريّت ارتباط برقرار نمود؟

بهترين، جامع‌ترين و ارزنده‌ترين عملى كه بتوان به وسيله آن، با آن امام مهربان ارتباط برقرار كرد، و دل پر درد حضرتش را خشنود ساخت؛ دعا براى فرج و ظهور امام زمان (عج) است، دعا كه انجام آن با توفيق الهى، براى همگان سهل است و آسان.

بياييم دعا، اين عمل با ارزش را وارد به ظاهر زندگى دوران غيبت نموده و خشنودى خداى مهربان و ائمّه معصومان (ع) را به دست آوريم تا بدين وسيله بتوانيم كوتاهى‌اى كه در اين مورد، از بشريت در طول قرن‌ها سر زده است، جبران كنيم.

بياييم در گذشته خود تأمّل كرده و به جهت كوتاهى خود، فرياد تأسّف برآوريم و در پى تلافى و جبران آن باشيم و از صميم دل بگوييم:

اى كاش! اوّلين دعاى خود را، دعاى براى امام زمانمان قرار مى داديم!

كاش! همچون پيشوايان معصوم (ع) خودمان، غربت و تنهايى يگانه منجى انسان‌ها را احساس مى‌كرديم و شب و روز براى نجات او دعا مى‌كرديم.

كاش زودتر به خود مى‌آمديم و ما هم همچون ياران با وفاى امامان هدايتگرمان، از جان و دل براى امام زمانمان دعا مى‌كرديم و بدين وسيله، آمادگى خود را براى يارى از حضرتش اعلام مى‌نموديم!

و بالأخره، كاش موفّق بوديم و در مضامين عالى دعاهايى كه براى حضرتش وارد شده، دقّت مى‌نموديم و آنها را در زندگى دوران غيبت سرمشق خود قرار مى‌داديم و اين دوران تاريك اين‌همه طولانى نمى‌شد و ...

پى‌نوشت:

[١]. «الزام الناصب»، ج ١، ص ٤٦٧.