روز قيامت از همه ما خواهند پرسيد كه وقتى امام زمان شما در غربت و آوارگى و طرد شدگى و مظلوميت به سر مى‌برد و به يارى شما نياز داشت، شما چه مى‌كرديد و چگونه زندگى مى‌كرديد؟

آيا ما جواب قانع كننده‌اى براى آن روز داريم؟

آيا ما مى‌توانيم بدون شرمندگى و رسوايى به چشمان مبارك حضرت نگاه كنيم و با كمال افتخار و اطمينان، به ايشان بگوييم كه ما به شما وفادار بوديم و هرچه در توان داشتيم براى برطرف كردن موانع ظهور شما به كار گرفتيم؟

آيا ايشان سربازى ما و وفادارى و فداكارى ما را تأييد خواهند كرد؟ آيا ما در بزرگترين و مهم‌ترين سؤال قيامت رو سفيد خواهيم بود؟

واى بر ما! اگر جواب قانع كننده‌اى براى آن روز نداشته باشيم و در برابر حضرت شرمنده و روسياه باشيم. واى بر ما! اگر آن حضرت، ادّعاى موّدت و يارى ما را نپذيرند.

امام زمان (عج) علاوه بر اينكه حجّت خدا و جانشين او بر روى زمين و نيز امام و متخصّص معصوم است، اصل و ريشه و پدر آسمانى ماست. همه ما را دوست دارند و عواطف او نسبت به هر يك از ما، هزاران مرتبه از عواطف والدين زمينى بيشتر است. ايشان ما را به بلنداى ابديت مى‌بينند و به همان بلندا دوست مى‌دارند. ايشان مى‌خواهند كه هريك از فرزندانشان در قيامت با او محشور شوند.

لذا خود در زيارت «آل‌يس» رابطه ما با وجود مقدّسش را اين گونه تنظيم مى‌فرمايند:

«نُصْرَتِى مُعَدَّةٌ لَكُمْ وَ مَوَدَّتِى خَالِصَةٌ لَكُم؛

يارى من آماده خدمت به شما و موّدت من براى شما خالص شده است.»

آرى. حضرت از ما مى‌خواهند كه هرگاه به زيارت و ديدارشان رفتيم، با آمادگى نصرت و خلوص موّدت باشيم. اين همان رمز پيوند ما با حضرت و رمز ظهور حضرت است.

وظيفه فردى هر يك از ما، پس از يك معرفت صحيح نسبت به حضرت و رابطه ايشان با ما، تلاش براى آشتى و پيوند با حضرت و تحصيل مقام نصرت و موّدت نسبت به ايشان است.

هريك از ما بايد ببيند به طور حقيقى چه بخش و چه ميزانى از سرمايه‌هاى مادّى و معنوى‌اش وقف امام زمان (عج) و صرف برطرف ساختن موانع ظهور ايشان مى‌شود. بايد حدّاقل براى خويشتن روشن كنيم كه چه ميزان از وقت، مال، آبرو، اعتباريات اجتماعى، فعّاليت‌هاى هنرى، فرهنگى، اجتماعى و سياسى ما هم‌جهت با نهضت ظهور ايشان مى‌باشد.

در بُعد اجتماعى دين نيز بايد نظام اسلامى و دولت و دولتمردان به فكر ايجاد حكومت جهانى حضرت باشند و از اختيارات و توان مديريتى خويش و زير مجموعه‌هاى مديريتى خويش براى بسط فرهنگ مهدويت و پيوند و يارى حقيقى حضرت استفاده كنند كه در غير اين صورت، مديريت آنها وسيله دور شدن آنها از حضرت و خيانت به مردم و ايشان مى‌باشد.

امام خمينى (ره) كه به حق، بنيان‌گذار انقلاب اسلامى است، درباره مأموريت اصلى انقلاب چنين بيان مى‌دارد:

مسئولان ما بايد بدانند كه انقلاب ما محدود به ايران نيست. انقلاب مردم ايران، نقطه شروع انقلاب بزرگ جهان اسلام به پرچمدارى حضرت حجّت (عج) است.»[٢]

و درباره وظيفه اصلى مسئولان و مديران نظام مى‌فرمايد:

مسائل اقتصادى و مادّى، اگر لحظه‌اى مسئولان را از وظيفه‌اى كه بر عهده دارند، منحرف كند، خطرى بزرگ و خيانتى سهمگين را به دنبال دارد. بايد دولت جمهورى اسلامى شما سعى و توان خود را در اداره هرچه بهتر مردم بنمايد، ولى اين بدان معنا نيست كه آنها را از اهداف عظيم انقلاب كه ايجاد حكومت جهانى اسلام است، منصرف كند.[٣]

از نظر امام امّت (ره) مسئولان هرچند در ساير جهات زندگى و معيشت مردم، به آنها خدمت كنند، امّا همين كه از هدف اصلى انقلاب فاصله بگيرند و از تلاش براى ايجاد حكومت جهانى حضرت غفلت كنند، خائن و خطرساز هستند. اين خيانت هم به مردم ايران و جهان روا داشته شده و هم به حضرت امام زمان (عج) كه بيش از هزار و صد سال در آوارگى و غربت، منتظر وفادارى و همدلى شيعيانش مى‌باشد، روا داشته شده است.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. «اصول كافى»، ج ٦، ص ٢١٣.

[٢]. «بحارالانوار»، ج ٥٣، ١٧٧.

[٣]. سوره شورى، آيه ٢٣.

[٤]. سوره سبأ، آيه ٤٧.

[٥]. سوره اسراء، آيه ٧١.

[٦]. «صحيفه نور»، ج ٢، صص ١٠٨ و ١٠٧.

[٧]. همان.