علّت نهى توقيت يا تعيين و مشخّص كردن روز ظهور، به وجود حكمتى الهى و اسرار زيادى باز مى‌گردد كه سيره و زندگى‌نامه ايشان را در بر گرفته است، مانند مسئله غيبت. با توجّه به اين، از نظر نگارنده راز اصلى توقيت، اين است كه از امور غيبى است. به همين دليل، ما در ادامه اين پژوهش در شماره‌هاى بعدى سعى مى‌كنيم برخى از حكمت‌ها و دلايل نهى توقيت و راز پوشيده نگاه داشتن زمان ظهور را براى خوانندگان گرامى، روشن سازيم.

پى‌نوشت‌ها:

(١). پژوهش ارائه شده در اوّلين كنفرانس علمى در مورد امام مهدى (ع) كه مركز الدراسّات التخصيصيةفى الامام المهدى (ع) در تاريخ ٢٢ تموز ٢٠٠٧ در نجف اشرف آن را برگزار كرد.

[٢]. اين پژوهش در تاريخ ١٠/ ١٢/ ٢٠٠٦ در سايت شبكه هجر الثقافية منتشر شد.

[٣]. مائتان و خمسون علامة، ص ١٨٤.

(٤). استعدوا فان الظهور قريب، ص ٨.

[٥]. منبع و انديشمند مصرى، دارنده مدرك ليسانس مطالعات اسلامى و زبان عربى، دانشكده دارالعلوم، دانشگاه قاهره.

[٦]. كتاب المهدى المنتظر على قيد الحياة، مراجعه كنيد دليل دهم.

(٧). مراجعه كنيد كتاب: اقترب الظّهور؛ عبد محمّد حسن، ص ١٤ و پژوهش: هل التوقيت للظهور المبارك محرم أو منهى عنه؟؟ الروايات و العقل ينفى هذا؛ ماجد المهدى، پايگاه اينترنتى شبكه هجر الثقافية تاريخ ١٠/ ١٢/ ٢٠٠٦

[٨]. غيبةنعمانى، ص ١٩٧، غيبةطوسى، ص ٢٨٧، المعجم الموضوعى لأحاديث المهدى، ص ٧٦٧.

[٩]. سيد محمّد حسينى شيرازى در كتاب خود تحت عنوان الامام المهدى (ع) گفته است: گفته شده ذكر نام ايشان در زمان غيبت جايز نيست، امّا سخن غير متيقنى است زيرا شرايط سياسى زمان امام عسكرى (ع) و پس از آن، اجازه ذكر نام شريف ايشان را نمى‌داد زيرا عبّاسيان و امثال اينها، تلاش مى‌كردند ايشان را از يادها ببرند و ايشان را به قتل برسانند و تصوّر مى‌كردند مى‌توانند نور خداوند را خاموش كنند. امّا ظاهراً ذكر نام ايشان در اين زمان جايز است. هرچند تمام حكمت‌هاى عدم ذكر نام ايشان در آن زمان براى ما روشن نشده است جدا از اين، در مورد حرمت نام‌گذارى و حرمت ذكر نام شريف ايشان نيز اختلاف نظر وجود دارد. در دوران متأخر، مشهور اين است كه ذكر نام ايشان جايز است و حرمت نام‌گذارى مربوط به زمان غيبت صغرا است و آن هم علل داشته كه ما آن را ذكر كرديم. به نظر ايشان، آن‌گونه كه در موسوعة الفقه، ج ٩٣، كتاب المحرمات، ص ١٩٨ آمده: تسميه امام غايب (ع)، به نام م‌ح‌م‌د، ظاهراً نام بردن از ايشان با اين نام حرام نيست، قول به حرام بودن آن مشكل است هر چند احتياط در ترك آن است.

(١٠). كمال‌الدّين، ص ٤٤٠.

بهار و انتظار

سودابه مهيجى‌

بيا وگرنه در اين انتظار خواهم مُرد

اگر بى‌تو بيايد بهار، خواهم مُرد