سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٤٠ - ملحقات
طورى بلند مىكرد كه از بدنش بالاتر باشد، بلكه حد وسط را رعايت مىفرمود.
(١) ٢٨٩) امام باقر ٧ در ضمن حديثى فرمود: رسول خدا ٦ چون در نماز مىشنيد كه طفلى گريه مىكند، نمازش را تخفيف مىداد تا مادرش (كه در جماعت به حضرت اقتدا كرده) به او رسيدگى كند.
(٢) ٢٩٠) امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ گاهى (ظاهرا در اوقات سفر بوده) خورجين (و يا پالان شتر) خود را كه طولش يك ذراع بود (عوض چوبدستى كه در روايات ديگر ذكر شده) جلوى خود قرار مىداد و نماز مىخواند تا حايلى ميان او و عابرين باشد.
(٣) ٢٩١) ابان بن تغلب گويد: به امام صادق ٧ عرضه داشتم: رسول خدا ٦ در چه ساعتى نماز «وتر» مىخواند؟ حضرت اظهار داشت به اندازه فاصلهاى كه ميان غروب خورشيد و وقت نماز مغرب هست (يعنى قبل از طلوع فجر به طورى كه تمام شدن نماز «وتر» با طلوع فجر متصل باشد).
(٤) ٢٩٢) امام صادق ٧ ضمن حديثى فرمود: سنّت بر آن جارى شده كه آدمى روز عيد فطر، قبل از رفتن به مصلّى، براى خواندن نماز عيد افطار كند. ولى در عيد قربان بعد از رفتن به مصلى، [و خواندن نماز] چيز بخورد.
(٥) ٢٩٣) امام صادق ٧ فرمود: در روز عيد فطر براى پدرم حصير كوچكى آوردند كه زير پا بيندازد، پدرم آن را رد كرد و فرمود: اين روزى است كه رسول خدا ٦ دوست داشت در فضاى باز باشد تا به آفاق آسمان بنگرد و جبهه شريفش را روى زمين بنهد.
(٦) ٢٩٤) امام صادق ٧ فرمود: در روز عيد فطر يا قربان به رسول خدا ٦ گفتند: كاش در مسجد خودتان نماز عيد مىخوانديد! پاسخ داد: دوست دارم به فضاى باز بروم تا آفاق آسمان را نظاره كنم.
(٧) ٢٩٥) روايت شده كه رسول خدا ٦ در عيد فطر و قربان- هر اندازه هوا