سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٧٧ - دعاى آن حضرت آنگاه كه مىخواست از نماز باز گردد

دور ساخته باشى، و نه حاجتى را كه مورد رضايت تو و صلاح من باشد مگر آنكه روا كرده باشى، اى مهربان‌ترين مهربانان، دعايم را مستجاب كن اى پروردگار جهانيان».

(١)

دعاى آن حضرت در سجده‌

(٢) ٣٩٢. امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ چون پيشانيش را براى سجده بر زمين مى‌نهاد، مى‌گفت:

اللّهمّ مغفرتك اوسع من ذنوبى، و رحمتك ارجى عندى من عملى، فاغفر لى ذنوبى يا حيّا لا يموت.

«خدايا، آمرزش تو از گناهان من واسع‌تر، و رحمت تو در نظر من از كردارم اميد بخش‌تر است. پس گناهانم را بيامرز، اى زنده‌اى كه مرگ به او راه ندارد».

(٣)

دعاى آن حضرت آن‌گاه كه مى‌خواست از نماز باز گردد

(٤) ٣٩٣. على ٧ فرمود: رسول خدا ٦ آن‌گاه كه مى‌خواست از نماز باز گردد با كف دست راست پيشانى خود را مسح مى‌كرد، سپس مى‌گفت:

اللّهمّ لك الحمد، لا اله الّا انت، عالم الغيب و الشّهادة. اللّهمّ اذهب عنّا الهمّ و الحزن و الفتن، ما ظهر منها و ما بطن‌.

«خدايا، تمام ستايش‌ها مخصوص توست، معبودى جز تو نيست كه داناى نهان و آشكارى. خدايا، غم و اندوه و فتنه‌هاى پيدا و نهان را از ما برطرف ساز». بعد فرمود: كسى از امت من نيست كه اين عمل را به‌جا آورد مگر آنكه از خداوند- عزّ و جلّ- آنچه را بخواهد به او عطا مى‌كند.