سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٧٤ - دعاى آن حضرت بعد از نافله صبح

خداوندا، ما را در زمره كسانى كه هدايت كرده‌اى هدايت فرما. خدايا، عزمى راسخ و ثبات قدم و استقامتى در كار و هدايت را از تو مى‌خواهم. و توفيق شكرگزارى در برابر نعمت‌ها، و عافيت نيكو، و ادا كردن حق خودت را از تو خواهانم. پروردگارا، و از تو قلبى سالم، و زبانى راستگو مى‌خواهم، و در برابر آنچه از من مى‌دانى آمرزش مى‌طلبم، و از تو بهترين چيزى را كه به آن دانايى خواستارم، از شر هر چه به آن عالمى به تو پناه مى‌آورم، زيرا كه تو مى‌دانى و ما نمى‌دانيم، و تو داناى نهان‌هايى».

(١)

دعاى آن حضرت بعد از نافله صبح‌

(٢) ٣٨٧. على ٧ فرمود: رسول خدا ٦ چون دو ركعت نافله صبح را قبل از نماز واجب صبح مى‌خواند به پهلوى راست مى‌خوابيد و دست راستش را زير گونه راست مى‌نهاد، سپس مى‌گفت:

استمسكت بعروة اللَّه الوثقى الّتى لا انفصام لها، و استعصمت بحبل اللَّه المتين، اعوذ باللَّه من فورة العرب و العجم، و اعوذ باللَّه من شرّ شياطين الانس و الجنّ، توكّلت على اللَّه، طلبت حاجتى من اللَّه، حسبى اللَّه و نعم الوكيل، لا حول و لا قوّة الّا باللَّه العلىّ العظيم.

«چنگ زدم به دستاويز محكم خدا كه هرگز پاره نمى‌شود، و چنگ زدم به ريسمان محكم خدا، و از خشم و تجاوز عرب و عجم، و از شر شيطان‌هاى انس و جنّ به خدا پناه مى‌برم؛ بر خدا توكل كردم، حاجتم را از او طلبيدم، خدا مرا كافى است و خوب وكيلى است. هيچ توانايى و نيرويى بر ترك و عمل نيست مگر به خداى والا و بزرگ».