سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٥٢ - ملحقات

تغيير مى‌كرد و نماز خواندنش زياد مى‌شد، و در دعا و درخواست از خداوند بسيار زارى و تضرع مى‌كرد و از خدا ترسان بود.

(١) ٣٣٧) رسول خدا ٦ هر گاه از امرى غمگين مى‌شد، با نماز خواندن و روزه گرفتن بر دفع آن غم يارى مى‌جست.

(٢) ٣٣٨) على ٧ فرمود: چون ماه شعبان فرا مى‌رسيد، رسول خدا ٦ در اول آن، سه روز، و در وسط آن سه روز، و در آخر آن سه روز روزه مى‌گرفت، و دو روز به ماه مبارك رمضان مانده روزه نمى‌گرفت، سپس ماه رمضان را روزه مى‌داشت.

(٣) ٣٣٩) امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ چون مى‌خواست افطار كند با حلوا آغاز مى‌كرد، و اگر حلوا نبود با يك حبّه قند يا خرما افطار مى‌فرمود، و اگر هيچ كدام نبود با آب نيم گرم افطار مى‌نمود.

(٤) ٣٤٠) جابر گويد: امام باقر ٧ فرمود: رسول خدا ٦ با دو چيز سياه افطار مى‌كرد. پرسيدم: دو چيز سياه چيست؟ فرمود: يكى خرماى خشك و آب، و ديگرى خرماى تازه و آب.

(٥) ٣٤١) رسول خدا ٦ با خرما افطار مى‌كرد، و هر گاه شكر مى‌يافت با آن افطار مى‌نمود.

(٦) ٣٤٢) امام صادق ٧ فرمود: چون دهه آخر ماه مبارك رمضان مى‌رسيد، رسول خدا ٦ كمر همّت مى‌بست و از نزديكى كردن با زنانش احتراز مى‌كرد و شب‌زنده‌دارى مى‌نمود و خود را براى عبادت فارغ مى‌ساخت.

به روايت ديگر: خود به عبادت مى‌كوشيد و خانواده‌اش را نيز به كوشش وامى‌داشت و آنان را از خواب بيدار مى‌كرد.

(٧) ٣٤٣) شيخ طوسى رحمه اللَّه گويد: آنچه از سنّت رسول خدا ٦ ثابت شده اين است كه آن حضرت خود متصدى رؤيت هلال ماه مبارك رمضان مى‌شد و در جستجوى آن برمى‌آمد.