سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٣٧ - ملحقات

(١) ٣١٩. أمير المؤمنين ٧ فرمود: سنّت آن است كه جز در صحراها نماز باران نخوانند، يعنى در آنجا كه مردم بتوانند به آسمان نظر كنند. و هيچ جا نبايد در مساجد نماز باران بخوانند و طلب باران كنند جز در مكّه معظمه (كه در مسجد الحرام نماز استسقا مى‌خوانند و طلب باران مى‌نمايند).

(٢) ٣٢٠. نعمان گويد: رسول خدا ٦ صف‌هاى نماز ما را چنان مرتب و منظم مى‌كرد كه گويى چوب‌هاى تير را جفت و جور مى‌كند و فكر مى‌كرد كه ما از اين كار او غافليم. روزى به مسجد آمد و به نماز ايستاد، چون خواست تكبيرة الاحرام بگويد متوجه شد كه مردى سينه‌اش جلوتر از سايرين است، فرمود: بندگان خدا، صفوف خود را منظم كنيد و گر نه ميان دلهايتان اختلاف خواهد افتاد.

(٣) ٣٢١. ابن مسعود گويد: رسول خدا ٦ هنگام نماز دست بر شانه‌هاى ما مى‌گذاشت و مى‌فرمود: منظم بايستيد و كج و راست نايستيد، كه دلهايتان نيز كج و راست خواهد شد.

(٤)

ملحقات‌

(٥) ٢٧٥) رسول خدا ٦ با اشتياق تمام انتظار وقت نماز را مى‌كشيد و چشم به راه داخل شدن وقت بود و [چون وقت نماز مى‌رسيد] به مؤذنش مى‌فرمود: اى بلال [با اذان گفتن‌] راحتمان كن.

(٦) ٢٧٦) أمير المؤمنين ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هيچ چيز را- از شام و غير آن- بر نماز مقدم نمى‌داشت، و چون وقت نماز فرا مى‌رسيد گويا هيچ يك از خانواده و دوست و رفيق خود را نمى‌شناخت.

(٧) ٢٧٧) امام صادق ٧ فرمود: رسول خدا ٦ چون خورشيد غروب مى‌كرد هيچ كارى را بر نماز مغرب مقدم نمى‌داشت و در اول وقت، نماز مغربش را