سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٣٥ - ١٦ آداب و سنن آن حضرت در نماز
به لرزه افتاد و بىاختيار به حالت ركوع در آمد و در آن حال گفت:
«سبحان ربّى العظيم و بحمده»
. و چون از ركوع برخاست، به سوى حق تعالى در مقام و جايگاهى بالاتر از حالت قبلى متوجه شد [از ترس و عظمت حق] به سجده افتاد و گفت:
«سبحان ربّى الاعلى و بحمده»
. چون اين ذكر را هفت بار تكرار كرد حالت خوف و ترس از او زايل شد. به اين جهت «سنّت» بر آن قرار گرفت.
(١) ٣٠٧. عبايه گويد: امير المؤمنين ٧ به محمّد بن أبى بكر نوشت: مراقب ركوع و سجودت باش، زيرا رسول خدا ٦ كه نمازش را كاملتر از همه انجام مىداد و بهتر از ديگران مراعات مىكرد، چون به ركوع مىرفت سه بار مىگفت:
«سبحان ربّى العظيم و بحمده»
... و چون به سجده مىرفت، مىگفت:
«سبحان ربّى الاعلى و بحمده»
. (٢) ٣٠٨. على ٧ فرمود: رسول خدا ٦ چون به سجده مىرفت، دو زانوى خود را قبل از دستها به طرف زمين پيش مىبرد.
(٣) مؤلف: در اخبار زيادى از اهل بيت عليهم السّلام ذكر شده كه مستحب است هنگام سجده رفتن دستها را پيش از زانوها بر زمين بگذارند. و شايد مراد از «استقبال» زانوها به طرف زمين، در اين حديث، پيش بردن آن در موقع خم شدن باشد نه آن كه آنها را قبل از دستها بر زمين گذارد (به اين صورت كه رسول خدا چون مىخواست به سجده برود، اول با زانو به طرف زمين خم مىشد ولى دستهاى خود را پيش از زانوان بر زمين مىنهاد).
(٤) ٣٠٩. على ٧ فرمود: رسول خدا ٦ موقع سجده كردن بر كفهاى دست خود تكيه مىكرد و بازوهاى خود را باز نگه مىداشت به طورى كه زير بغلهايش از پشت سر ديده مىشد.
(٥) ٣١٠. روايت شده كه رسول خدا ٦ بر «خمره»- يعنى حصير كوچكى كه از برگ درخت خرما بافته مىشود- سجده مىكرد.