سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٣١ - ١٦ آداب و سنن آن حضرت در نماز
حاجتى دارى؟ پس از آنكه حاجات او را برمىآورد، مجددا به نماز مىپرداخت.
(١) ٢٨١. رسول خدا ٦ چون به نماز مىايستاد، از ترس خدا رنگش مىپريد و صدايى سوزناك مانند صداى جوشش ديگ از سينه يا درونش به گوش مىرسيد.
(٢) ٢٨٢. رسول خدا ٦ وقتى به نماز مىپرداخت مانند جامهاى بود كه روى زمين افتاده باشد.
(٣) ٢٨٣. عايشه گويد: رسول خدا ٦ با ما سخن مىگفت و ما با او سخن مىگفتيم، همين كه وقت نماز مىرسيد او را حالتى دست مىداد كه گويى نه او ما را مىشناسد و نه ما او را مىشناسيم.
(٤) ٢٨٤. رسول خدا ٦ در نماز، گاهى [اندكى] به طرف راست و چپ خود نظر مىافكند ولى به عقب گردن نمىكشيد و روى خود را برنمىگرداند.
(٥) ٢٨٥. على ٧ چون محمّد بن أبى بكر را والى مصر قرار داد، ضمن دستور العملى كه براى او نوشت، فرمود: سپس مواظب ركوع و سجودت باش، زيرا رسول خدا ٦ از همه مردم نمازش كاملتر و در عين حال از همه سبكتر بود.
(٦) ٢٨٦. امام صادق ٧ ضمن حديثى فرمود: وقتى رسول خدا ٦ گوشت ميل مىكرد، بدون آنكه دستهاى خود را بشويد به نماز مشغول مىشد، ولى چون شير ميل مىفرمود، پيش از آنكه دست خود را بشويد و آب در دهان بگرداند نماز نمىخواند.
(٧) ٢٨٧. ابن سنان گويد: به حضرت صادق ٧ عرض كردم: ما مؤذّني داريم كه صبح نشده اذان مىگويد. فرمود: اگر چه صبح نشده اذان گفتن به نفع همسايگان است، زيرا براى نماز شب (يا آمادگى براى نماز صبح) بيدار مىشوند، و ليكن سنّت اين است كه هنگام طلوع فجر اذان گفته شود و ميان اذان و اقامه، تنها همان دو ركعت نافله فجر فاصله شود.
(٨) ٢٨٨. امام صادق ٧ ضمن حديثى فرمود: چون وقت نماز داخل مىشد،