سنن النبى (آداب، سنن و روش رفتاری پيامبر گرامی اسلام) - العلامة الطباطبائي؛ مترجم حسین استاد ولی - الصفحة ١٠٩ - ملحقات
(١) ٢٣٢) على ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هر گاه به عيادت بيمارى مىرفت چنين دعا مىكرد:
اذهب الباس ربّ الباس، و اشف انت الشّافى، لا شافى الّا انت
«بيمارى را ببر اى كه بيمارى در دست توست، و شفا ده كه تنها تو شفا دهندهاى، و جز تو شفا دهندهاى نيست».
(٢) ٢٣٣) امام باقر ٧ فرمود: رسول خدا ٦ هر گاه خود يا يكى از خانواده يا اصحابش چشم درد مىگرفتند اين دعا را مىخواند:
اللّهمّ متّعنى بسمعى و بصرى، و اجعلهما الوارثين منّى، و انصرنى على من ظلمنى، و ارنى فيه ثارى
«خداوندا، مرا از گوش و چشمم بهرهمند گردان، و آن دو را وارث من قرار ده (پيش از مردنم آنها را از من مگير)، و مرا بر كسى كه به من ستم كرده پيروز كن، و انتقامم را از او به من بنما».
(٣) ٢٣٤) ابن عباس گويد: پيامبر گرامى ٦ براى رهايى از همه دردها و تب و سردرد اين دعا را مىآموخت:
باسم اللَّه الكبير، اعوذ باللَّه العظيم من شرّ كلّ عرق نعّار، و من شرّ حرّ النّار
«به نام خداى بزرگ، از شرّ هر رگ زننده كه خون به شدت در آن جريان دارد و از شرّ آتش دوزخ به خداى بزرگ پناه مىبرم».
(٤) ٢٣٥) پيامبر ٦ هر گاه چيزى او را اندوهگين مىساخت با روزه گرفتن و نماز خواندن بر دفع آن يارى مىجست.
(٥) ٢٣٦) رسول خدا ٦ هر گاه به مصيبتى دچار مىشد برمىخاست، وضو مىگرفت و دو ركعت نماز مىخواند و چنين دعا مىكرد:
اللّهمّ قد فعلت ما امرتنا، فانجز لنا ما وعدتنا
«خدايا، من آنچه را به ما دستور داده بودى انجام دادم، پس آنچه را به ما وعده دادهاى محقق فرما».
(٦) ٢٣٧) علاء بن كامل گويد: نزد امام صادق ٧ نشسته بودم كه از درون خانه زنى صدا به شيون بلند كرد، امام صادق ٧ (از ناراحتى) برخاست، سپس نشست و گفت: إنّا للّه و إنّا اليه راجعون، و به سخن گذشته خود ادامه داد تا حرفش تمام شد،