مؤلّف تاريخ خراسان مرحوم ميرزا عبد الرّحمن گويد: «آقا ميرزا عسگرى مشهور به آقا بزرگ حكيم از حكماء و متألّهين عصر حاضر هجرى و از رجال پاكدامن و وارسته خراسان و از كسانى بود كه در وارستگى و جلالت كمتر عالمى به پايه او مى‌رسد. حكايات وارستگى و بى‌اعتنايى او به زر و سيم دنيا و افراد آن زبانزد خاصّ و عام است و هنوز هم در هرمجلسى كه سخن از وارستگان علماء و حكماء به ميان مى‌آيد نمونه عاليه‌اش را مرحوم آقا بزرگ مى‌دانند. معظّم له فرزند حاج ميرزا ذبيح اللّه و نواده ميرزا مهدى شهيد است در مشهد از محضر شيخ موسى منطقى و حاج ميرزا محمّد باقر شفتى و ميرزا محمّد خادم باشى و در طهران از بيانات حكيم شهير ميرزا ابو الحسن جلوه و ميرزا ابراهيم گيلانى و در نجف ساليانى از محضر آخوند خراسانى بهره‌مند شده پس از آن به مشهد مقدّس بازگشته متجاوز از بيست و سه سال به تدريس خارج شرح لمعه و شرح قوشچى و اشارات و شوارق و شرح منظومه و اسفار و امثال اينها مى‌پرداخته و هم اكنون عده‌اى از شاگردان دانشمند او در قيد حيات و نمونه‌هاى بارز اويند. معظّم له در شب ٢٩ جمادى الثّانيه سال ١٣٥٥ وفات يافت و حسب الوصيّه در دامنه شرقى كوه‌سنگى كه هم اكنون مزار اهل صفا است مدفون شد. قدّس اللّه سرّه».[١]

و مرحوم آقاى الهى در شبى از آن بزرگوار يعنى حكيم آقا بزرگ حكايات و بعضى از كراماتش را براى اين بنده نقل كرده است و بسيار دل باخته او بود و او را با احترام و تجليل نام مى‌برد.

تا ز گرد ره مردى نكنى سرمه چشم‌		از پس پرده غيبت ننمايند جمال‌

مرحوم الهى در شبى برايم حكايت كرد كه جمعى از ارادتمندان مرحوم استاد آقا بزرگ خواستند در مشهد رضوى به او خدمتى كنند يكى از مناصب عمده امور ثامن الائمّه ٧ را به وى تفويض كردند آن بزرگ مرد با كمال آزادگى اظهار داشت كه من دخالت در امور امام هشتم ٧ را به شرايط فعلى مشروع نمى‌دانم زيرا كه جميع موقوفاتش را درهم و برهم كردند و وقف نامچه‌ها را از جعل واقفين انداختند.

[١] - تاريخ خراسان، ص ٢٤٦.