شديدتر از ابوغسان بوده باشند. به شهادت ابن سعد ابوغسان شيعه‌ى شديدى است. بنابر اين و بر اساس عقيده‌ى اهل سنت در معناى تشيع و رفض و تعريف ابن حجر از آن، ابوغسان را بايد از روافض به شمار آورد و اگر ابوغسان اينگونه باشد لا جرم ابونعيم، كه بخارى صد و نود حديث از او روايت كرده است، و ديگر مشايخ او كه شديدتر از ابوغسان بوده‌اند به طريق اولى از روافض خواهند بود!

٨٦- محمد ابن جحاده. ذهبى و ابن حجر مى‌نويسند: او از ثقات تابعين و در تشيع غلو مى‌كرد.[١] بخارى از او پنج حديث و مسلم يك حديث روايت كرده است.

٨٧- محمد بن خازم، ابومعاويه ضرير. ذهبى در باره‌ى ابومعاويه مى‌گويد: او شيعه‌ى غالى وتندرو بود.[٢] بخارى چهل و هفت حديث و مسلم بيش از دويست و نود حديث از او روايت كرده است.

٨٨- محمد بن عبد الله بن زبير، اسدى زبيرى. بخارى از او صد و يازده حديث و مسلم بيست حديث روايت كرده است. عجلى مى‌گويد: او اهل كوفه، ثقة و شيعه است.[٣]

[١] . ميزان الاعتدال، ج ٣، رقم ٧٣٠٥. تهذيب التهذيب، ج ٩، ص ١٢٠.

[٢] . ميزان الاعتدال ذهبى، ج ٣، رقم ١٠٦١٨.

[٣] . تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ٩ ص ٢٢٧، رقم ٤٢٢. سير اعلام النبلاء، ج ٩، ص ٥٣٠، رقم ٢٠٥.