عمرو بن شاس كه از اصحاب بيعت رضوان بود مى‌گويد: همراه على به يمن رفتيم و او به من جفا نمود به گونه‌اى كه از او دلگير شدم. چون به مدينه برگشتم شكايتم را در مسجد بين مردم اظهار كردم تا اينكه خبر به رسول خدا (ص) رسيد. صبح روز بعد در حالى كه رسول خدا (ص) بين اصحاب نشسته بودند وارد مسجد شدم حضرت چون مرا ديد چشمانش تغيير كرد و با ناراحتى به من نگريست تا اينكه من نشستم، فرمود: اى عمرو، به خدا سوگند مرا آزار دادى، من گفتم: به خدا پناه مى‌برم از اينكه شما را آزار دهم. فرمود: آرى، هر كه على را آزار دهد حتما مرا آزار داده است. حاكم، مقدسى، ذهبى و هيثمى سند اين حديث را صحيح دانسته‌اند.

مصعب بن سعد بن أبى وقاص عن أبيه قال: كنت جالسا فى المسجد أنا و رجلين معى فنلنا من على فأقبل رسول الله (ص) غضبان يعرف فى وجهه الغضب فتعوذت بالله من غضبه فقال: ما لكم و ما لي؟ من آذى عليا فقد آذاني.[١]

[١] . مسند ابويعلى، ج ٢، ص ١٠٩، ح ٧٧٠؛ مسند بزار، ج ٢، ص ١٠٩، ج ٣، ص ٣٦٦، ح ١١٦٦؛ فضائل الصحابه،، ج ٢، ص ٦٣٣، ح ١٠٧٨. احاديث المختارة، ج ٣، ص ١٠٧١. مجمع الزوائد هيثمى، ج ٩، ص ١٢٩.