٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص

امام على و شيعيانش - قاسم اف، الياس - الصفحة ٧ - مقدمه

قريش؛

پيوسته اين دين عزيز و قدرتمند و ارجمند خواهد بود مادامى كه دوازده نفر رهبريى اين امت را بر عهده داشته باشند، سپس راوى مى‌گويد: پيامبر (ص) كلامى فرمودند كه من نفهميدم، از پدرم سوال كردم كه چه فرمود؟ گفت: فرمود: همه آن دوازده نفر از قريش خواهند بود.

اين حديث را ابن مسعود، جابر بن سمره، ابن عمر، عون بن جحيفه، ابن عمرو و انس از رسول خدا (ص) روايت كرده‌اند.[١]

در مورد اينكه اين دوازده خليفه چه كسانى هستند علماى اهل سنت به شدت بين خود اختلاف دارند! ابن تيميه، معاويه و يزيد و عبد الملك بن مروان و چهار فرزندش را از جمله‌ى دوازده خليفه خوانده است؛[٢] در حالى كه همه‌ى آنها ظالم بوده‌اند.

ابن كثير شاگرد ابن تيميه اين سخن استادش و همچنين سخنان ديگر علماى اهل سنت را كه قريب به سخن ابن تيميه است، رد مى‌


[١] . صحيح مسلم، ج ٣، ص ١٤٥٢، ح ١٨٢٠ و ١٨٢١؛ مسند احمد، ج ١، ص ٣٩٨، ح ٣٧٨١. و احمد از جابر بن سمره در مسندش با ٣٤ سند ديگر اين حديث را روايت كرده است، ج ٥، ص ٨٦ الى ١٠٨؛ سنن ابى داود، ج ٤، ص ١٠٦، ح ٤٢٧٩، صحيح ابن حبان، ج ١٥، ص ٤٣، ح ٦٦٦١ و ٦٦٦٢؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ٦١٨، ح ٦٥٨٧ و ٦٥٨٩ و ديگران.

[٢] . منهاج السنة، ج ٨، ص ٢٣٨.