ابوحنيفه مؤمن الطاق را به رجعت متهم مى‌كرد و مؤمن الطاق او را به تناسخ. روزى ابوحنيفه به بازار رفت و مؤمن الطاق را ديد كه پيراهنى در دست داشت و مى‌خواست آن را بفروشد. ابوحنيفه گفت: اين پيراهن را بفروش تا هنگام رجعت على قيمت آن را پرداخت كنم. مؤمن الطاق گفت: اگر برايم كفيلى بياورى كه تا آن زمان به همين شكل در قيامت باقى خواهى ماند آن را به تو خواهم فروخت، پس ابوحنيفه مبهوت شد و نتوانست چيزى بگويد.

باز همان راوى مى‌گويد:

چون جعفر بن محمد از دنيا رفت، مؤمن الطاق با ابوحنيفه به هم رسيدند، ابوحنيفه به مؤمن گفت: پيشوايت بدرود حيات گفت. مؤمن الطاق به او پاسخ داد: ولى امام تو از مهلت داده شدگان تا زمان معلومى است.

اين شهادتى است از جناب ابوحنيفه نعمان بن ثابت در مورد امام صادق (ع) كه آن حضرت امام شيعيان است.

در خبر صحيح ديگرى چنين وارد شده است:

سمعت حسن بن زياد سمعت أبا حنيفة و سئل: من أفقه من رأيت؟ قال: ما رأيت أحدا أفقه من جعفر بن محمد لما أقدمه المنصور الحيرة بعث إلي فقال: يا أبا حنيفة إن الناس قد فتنوا بجعفر ابن محمد فهيئ له من مسائلك الصعاب.