عبد الله بن شداد ثقه و شيعه بود.[١] عطا بن سائب مى‌گويد: عبد الله بن شداد مى‌گفت: دوست دارم (به من اجازه دهند) تا از صبح تا ظهر روى منبر فضايل على را بگويم سپس چون پايين آمدم گردنم را بزنند. او شيعى بود.[٢]

ذهبى در مورد اين سخن او مى‌گويد: اين غلو و اسراف است، او در زمان رسول خدا (ص) به دنيا آمده و از بزرگان تابعين، ثقه، فقيه، كثير الحديث و شيعه بود.[٣]

صحاح سته از او حديث روايت كرده‌اند و بخارى بيست حديث و مسلم ده حديث از او روايت كرده است.

جمعى عبد الله بن شداد را از جمله صحابه نيز دانسته وگفته‌اند: او در زمان رسول خدا (ص) به دنيا آمده است.[٤]

توجه داشته باشيم كه از اين سخن عبد الله بن شداد كه گفت:" دوست دارم صبح تا ظهر فضايل على را بگويم هرچند گردنم را بزنند" استفاده مى‌شود كه در زمان او ذكر فضايل اميرالمؤمنين (ص) ممنوع بوده و جرم محسوب مى‌شده است. با مراجعه به كتاب‌هاى‌

[١] . طبقات ابن سعد، ج ٥، ص ٦١.

[٢] . سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٤٨٩، رقم ١١٠.

[٣] . سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٤٨٩، رقم ١١٠. تهذيب التهذيب، ج ٥، رقم ٤٢٢.

[٤] . الاصابة، ج ٥، ص ١١، رقم ٦١٩٢، سير اعلام النبلاء، ج ٣، ص ٤٨٩، رقم ١١٠.