٦٩- على بن زيد بن جدعان. او ظرف علم بود، عجلى و ابوحاتم او را شيعه دانسته و ذهبى مى‌گويد: در او كمى تشيع است. ابن عدى او را غالى در تشيع و يزيد بن زريع رافضى خوانده است.[١]

بخارى در" ادب المفرد" از او چهار حديث و مسلم يك حديث روايت كرده است.

٧٠- على بن صالح. ابن قتيبه او را از رجال شيعه خوانده است.[٢] مسلم از او يك حديث روايت كرده است.

٧١- على بن مدينى. استاد بخارى. ابن معين مى‌گويد: على هر وقت به نزد ما مى‌آمد اظهار تسنن مى‌كرد و چون به بصره مى‌رفت اظهار تشيع مى‌كرد.[٣]

ما نمى‌گوييم كه على بن مدينى شيعه بوده است، ولى هر چه هست اين خبر دلالت بر اين مى‌كند كه اين گونه محدثان از ترس متهم شدن، تقيه كرده و عقيده‌ى واقعى خود را پنهان مى‌كردند.

[١] . سير اعلام النبلاء، ج ٥، ص ٢٠٧، رقم ٨٢. تهذيب التهذيب، ج ٨، رقم ٢٤٣.

[٢] . المعارف ابن قتيبه، ص ٦٢٤.

[٣] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ١١، ص ٤٧، رقم ٢٢.