٥٧- عبد الله بن عبد الله، اجلح. ابن حجر گفته است: او شيعى صدوق است.[١] بخارى در" ادب المفرد" از او سه حديث روايت كرده است. صحاح چهارگانه نيز از او حديث روايت كرده‌اند.

٥٨ نجى حضرمى كوفى. اورا از خيار تابعين خوانده‌اند. زياد او را به دستور معاويه به قتل رساند.[٢] او ده فرزند داشت كه هفت نفر آن‌ها در ركاب على (ع) به قتل رسيدند.[٣] نسائى از او حديث روايت كرده است.

٥٩- عبد الرحمن بن عبد الله بن عتبه مسعودى. بخارى از او يك حديث و چهار صحاح ديگر نيز از او حديث روايت كرده‌اند.

شعيب ارنؤوط در حاشيه مسند احمد مى‌گويد: عبد الرحمن بن عبد الله را دارقطنى غالى در تشيع و احمد شيعه دانسته است.[٤]

٦٠- عبد الرزاق بن همام. ابن حجر نقل كرده است: او شيعه‌ى غالى (يعنى رافضى) بود.[٥] ذهبى مى‌گويد:" و نقموا عليه التشيع و

[١] . تقريب التهذيب، ج ١، ص ٧٢.

[٢] . معرفة الثقات عجلى، ج ٢، رقم ٩٨٤.

[٣] . تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ١٠، رقم ٧٦١.

[٤] . حاشيه مسند احمد، ج ١، ص ٢٧٨، ذيل حديث شماره ٢٥١١.

[٥] . تهذيب التهذيب، ج ٦، رقم ٦١١.