١٠٥- وكيع بن جراح. ذهبى مى‌گويد: در او كمى تشيع بود. او را رافضى نيز خوانده‌اند.[٢] وكيع گفته است: حسن بن صالح از نظر من امام است. به او گفتند: او براى عثمان درخواست رحمت نمى‌كند. وكيع پاسخ داد: مگر تو براى حجاج رحمت مى‌طلبى![٣] بخارى از او پنجاه و سه حديث و مسلم چهارصد حديث روايت كرده است.

١٠٦- وليد بن عبد الله بن جميع. بزار گفته است: در او آثار تشيع بود.[٤] بخارى در" ادب المفرد" از او يك حديث و مسلم دو حديث روايت كرده است.

١٠٧- يحيى بن جزار. ابن حجر نقل كرده است: او شيعه‌ى خيلى تند و تابعى ثقه است.[٥] مسلم از او چهار حديث روايت كرده و بقيه نيز از او حديث روايت كرده‌اند.

[١] . المعارف ابن قتيبه، ص ٦٢٤.

[٢] . سير اعلام النبلاء، ج ٩، ص ١٥٤، رقم ٤٨. المعارف، ص ٦٢٤.

[٣] . ميزان الاعتدال، ج ١، ص ٤٩٩، رقم ١٨٦٩.

[٤] . تهذيب التهذيب، ج ١١، ص ١٢١، رقم ٢٠٣.

[٥] . تهذيب التهذيب ابن حجر، ج ١١، رقم ٣٢٣.