عبد الله بن ابى نجى مى‌گويد: در روز نضير نزد على (ع) طلا و نقره آوردند. امام (ع) نگاهى به طلا و نقره انداخته و فرمودند: سفيد شده و زرد گشته ديگران را شيفته خود بكن. برو اهل شام را فريب ده كه فردا بر تو صاحب مى‌شوند. چنين سخنانى از آن حضرت به مردم گران آمد و خبر آن به امام رسيد. امام (ع) به آنها اجازه فرمود تا به حضورش برسند و آنگاه فرمودند: همانا خليلم (رسول خدا (ص)) فرمودند: اى على،! تو و شيعيانت در حالى به پيشگاه خداوند خواهيد رسيد كه از او خوشنود هستيد و او نيز از شما خوشنود است. اما دشمنانت غضب ناك و با حالت اقماح وارد صحراى قيامت خواهند شد. آنگاه حضرت دستان مبارك خود را بر گردن جمع كرده و حالت اقماح را بر مردم نشان دادند.

با اينكه هيثمى در سند اين حديث جابر جعفى را تضعيف كرده است اين حديث صحيح است؛ زيرا ما در گذشته وثاقت و مورد اعتماد بودن او را با اشاره به سخنان محدثين ثابت كرديم. ابن حجر بعد از نقل اين حديث در صواعقش مى‌گويد:" ما اهل سنت، شيعيان على هستيم." از اين سخن ابن حجر مى‌شود حدس زد كه او نيز سند اين حديث را صحيح مى‌دانسته است.