عمت اميرالمؤمنين على (ع) است. زمانى كه خداوند مردم را امر به دخول بر بهشت مى‌كند، شيعيان على را مى‌آرد و سرانجام به آن درخت مى‌رسند و آنگاه شيعيان آن زر و زيورها را بر تن كرده بر آن اسب‌ها سوار مى‌شوند، پس منادى ندا مى‌دهد:" اينها شيعيان على هستند كه در دار دنيا به همه آزار و شكنجه ها صبر كردند و امروز (به بهشت و رضوان الهى) رسيدند.

٤٥- ابن حسنويه: عنه (ع) فى قوله:" الحمد لله الذى هدانا لهذا و ما كنا لنهتدى لو لا أن هدانا الله" قال: إذا كان يوم القيامة دعا الله بالنبى و بعلى فيجلسان على كراسى الكرامة بين يدى العرش كلما خرجت زمرة من شيعتهم رأتهم فيقولون هذا النبى و هذا الوصى فيقول بعضهم لبعض: الحمد لله الذى هدانا و ما كنا لنهتدى لو لا أن هدانا الله بولايتهم و الائمة من ولدهم (عليهم السلام) فيؤمر بهم الى الجنة" فى مقالة شاهد و مشهود يعنى بذلك رسول الله (ص) و علي (ع)".[١]

ابن حسنويه از اميرالمؤمنين (ع) در مورد اين دعا:" سپاس خدا را كه مرا به اين راه هدايت فرمود و اگر هدايت او نبود هرگز آن را پيدا نمى‌كردم" چنين روايت مى‌كند: چون قيامت بر پا شود خداوند متعال‌

[١] . در بحر المناقب، ص ٦٢؛ نسخه خطى.