اين حديث بدون ترديد متواتر است و البته اين حديث با الفاظ رساتر و با سندهاى صحيح ديگرى نيز روايت شده كه در آن عمر همراهان خود را به ترس و زمينه سازى براى فرار متهم مى‌كند و آنها نيز متقابلا به عمر چنين اتهامى را وارد مى‌كنند.[١]

اين خبر از امير المؤمنين، ابن عباس، بريدة، جابر و سلمه بن الاكوع با سه سند روايت شده است.

متقى سند اين خبر را حسن دانسته و حاكم دو سند را و ذهبى يك سند امير المؤمنين (ع) را صحيح دانسته است و سه سند ثعلبى از سلمه نيز كاملا صحيح است.

ابن تيميه كه بسيارى از اخبار متواتر در فضايل اميرالمؤمنين (ع) را ناجوان‌مردانه تكذيب كرده است، اين حديث را به جهت وجود آن در صحيحين، اگرچه به صورت ناقص، نتوانسته است انكار كند، ولى گفته است: هرچند اين حديث دلالت بر برترى على در اين واقعه‌

[١] . مصنف بن أبى شيبه، ج ٧، ص ٣٩٦. ٣٩٣، ح ٣٦٨٧٩ و ٣٦٨٩٤؛ تاريخ طبرى، ج ٢، ص ١٣٦؛ مستدرك حاكم، ج ٣، ص ٤٠، ح ٤٣٤٠ و ٤٣٤١ و ٤٣٤٢؛ تفسير ثعلبى ج ٩، ص ٥٠ با ٣ سند؛ تاريخ بن عساكر، ج ٤٢، ص ٩٣ و ٩٧؛ مجمع الزوائد، ج ٦، ص ١٥٠، و ج ٩، ص ١٢٤؛ كنز العمال، ج ١٠، ح ٣٠١١٩.