٨٥- مالك بن اسماعيل، ابوغسان. او شيخ بخارى است. ذهبى مى‌گويد: در او كمى تشيع بود و او در حديث حافظ و حجة و پيشواست.[١] ابن سعد مى‌گويد: او شيعه‌ى تندرو بود.[٢] بخارى از او سى حديث و مسلم يك حديث روايت كرده است.

قال الحسين الغازي: سألت البخارى عن أبى غسان قال: و عماذا تسأل؟ قلت: التشيع. فقال: هو على مذهب أهل بلده و لو رأيتم عبيد الله بن موسى و أبا نعيم و جماعة مشايخنا الكوفيين لما سألتمونا عن أبى غسان. حسين غازى مى‌گويد: از بخارى در مورد ابوغسان سؤال كردم، گفت: از چه چيز سؤال مى‌كنى؟ گفتم: از تشيع. گفت: او مذهب هم شهرى‌هاى خود را دارد. اگر شما عبيد الله بن موسى و ابونعيم (فضل بن دكين) و جماعتى از مشايخ اهل كوفه‌ى ما را ديده بوديد هرگز از ابوغسان سؤال نمى‌كرديد.[٣]

با شرح حال عبيد الله و ابونعيم در گذشته آشنا شديم. از اين سخن بخارى استفاده مى‌شود كه بايد ابونعيم و عبيد الله در تشيع خيلى‌

[١] . سير اعلام النبلاء، ج ١٠، ص ٤٣٢، رقم ١٣٢.

[٢] . طبقات ابن سعد، ج ٦، ص ٤٠٥. تهذيب التهذيب، ج ١٠، ص ٣٠، رقم ٢.

[٣] . سير اعلام النبلاء ذهبى، ج ١٠، ص ٤٣٢، رقم ١٣٢.