درآمدى بر نظريه نهادى - ايروانى، محمد جواد - الصفحة ٧٠ - محيط نهادى

مردم بايد امور را خارجى سازى كنند؛ يعنى بايد براى بقاء، چيزهايى را كه نياز دارند توليد كنند و با ديگران كنش متقابل نمايند.

«نهادى كردن» نوعى تراكم تجارب است كه به صورت يك سرمايه اجتماعى در مى‌آيد و در اختيار نسلهاى بعدى قرار مى‌گيرد، و آنها با بكارگيرى اين سرمايه دست به فعاليت مى‌زنند فعاليتهاى جديد موجب تجمع انسانها در شكل پيچيده‌تر مى‌شود و نهايتا موجب تشكيل سازمانهاى پيچيده اجتماعى و اقتصادى مى‌شود.

نهادينه شدن‌

نظام سمبلها، واسط و ميانجى بوسيله فرآيندهاى اجتماعى و تعيين‌كننده راههايى است كه در آن كنشها، معانى مشابهى در خود و ديگران، توليد و تكرار مى‌كنند و بطور ثابت ظاهر مى‌شوند. آنها اين فرآيند را فرآيند «نهادينه شدن» تعريف مى‌كنند.[١]

به اين ترتيب هانتينگتون «نهادينه شدن» را فراگردى تلقى مى‌كند كه سازمانها و شيوه‌هاى عمل با آن، ارزش و ثبات مى‌يابند.

محيط نهادى‌

با اجراى مقررات و الزاماتى مشخص مى‌شوند كه سازمان‌ها بايد به آن گردن نهند تا مشروعيت و حمايت كسب نمايند. به همان ترتيب در نهايت، محيطهاى نهادى به خاطر پى‌ريزى ساختارها و فرآيندهاى صحيح و نه براى كميت و كيفيت صادره‌هايشان پاداش مى‌گيرند. سازمان‌ها در محيطهاى نهادى منجمله مدارس و بيمارستانهاى روانى كه منابع آنها عمدتا متكى بر سير تسلسلى صادره‌هاى آنان در يك بازار رقابتى نيست، كار مى‌كنند.[٢]

[١] -

W. Richard, Scott, Instition and Organization, London New Delhi, Delhi, Sage Publications, ٥٩٩١, p: ٣١

[٢] - اسكات، ريچارد- سازمانها: سيستم‌هاى عقلايى، طبيعى و باز، ترجمه: حسن ميرزايى اهرنجانى و فلورا سلطانى تيرانى، انتشارات دانشكده مديريت دانشگاه تهران، ص ٢٢٤.