دائرة المعارف بزرگ اسلامی - مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی - الصفحة ١٤٧ - بدرالدین تبریزی

بدرالدین تبریزی

بَدرُالدّینِ تَبریزی، معمار ایرانی سدۀ ٧ق/ ١٣م. ظاهراٌ وی از جمله ایرانیانی است که پس از حملۀ مغول، به روم مهاجرت کرده، و در قونیه مسکن گزیده، و در شمار مریدان مولوی در آمده است (افلاکی، ١/ ٣٨٧-٣٨٨؛ سپهسالار، ٣٩). او در علوم مختلفی چون نجوم، ریاضیات، هندسه و کیمیا، تبحر داشت (افلاکی، ١/ ١٤١، ٣٧٨؛ نیز ﻧﻜ : سپهسالار،٣٩-٤٠).
بدرالدین پس از درگذشت مولوی (٦٧٣ق/ ١٢٧٤م) به همت علم‌الدین قیصر یکی از سرداران قونیه (‌ﻧﻜ : «مختصر...»،٣٣٣) و یاری معی‌الدین پروانه (حاکم منطقه) و همسرش گرجی خاتون، کارساختمان آرامگاه مولوی را به پایان برد ( IA, VI/ ٨٥١؛ افلاکی، ٢/ ٧٩٢). این بنای استونه‌ای شکل با گنبد مخروطی کاشی‌کاری شده که «قبة الخضراء» یا گنبد سبز خوانده می‌شود، اکنون مدفن ٥٥ تن از مریدان و بستگان مولوی است و با عنوان «موزۀ مولانا» یکی از موزه‌های مهم ترکیه به‌شمار می‌آید (IA، همانجا).

مآخذ

افلاکی، احمد، مناقب العارفین، به کوشش نحسین یازیجی، آنکارا، ج ١، ١٩٧٦م، ج ٢، ١٩٦١م؛
سپهسالار، فرذیدون، رساله در احوال مولانا جلال‌الدین مولوی، به کوشش سعید نفیسی، تهران،١٣٢٥ش؛
«مختصر ساجوق‌نامۀ ابن بی‌بی»، اخبارسلاجقۀ روم، به کوشش محمدجواد مشکور، تهران،١٣٥٠ش؛
نیز:

IA.
مریم همایونی‌افشار