مناسك عبادى خاص نيست. در قرآن كريم شواهد فراوانى وجود دارد كه بر اين حقيقت دلالت مى‌كند كه عبادت در اين آيات به معناى خضوع و تسليم و فرمانبرى است، مانند:

أَ لَمْ أَعْهَدْ إِلَيْكُمْ يا بَنِي آدَمَ أَنْ لا تَعْبُدُوا الشَّيْطانَ إِنَّهُ لَكُمْ عَدُوٌّ مُبِينٌ\* وَ أَنِ اعْبُدُونِي هذا صِراطٌ مُسْتَقِيمٌ‌

اى فرزندان آدم! آيا با شما عهد نكردم كه شيطان را مپرستيد كه او بى‌ترديد دشمن آشكارى براى شماست؟ و اينكه مرا بپرستيد كه اين راهى است مستقيم‌[١].

و همچنين آيه فوقالذكر:

وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ‌

در اين آيه عبادت خدا در برابر عبادت طاغوت قرار داده شده است، و طاغوت به معناى حاكم به غير حق است كه بدون حق بر جايگاه امر و نهى تكيه مى‌زند و به قرينه تقابل بين عبادت خدا و طاغوت مى‌توان دريافت كه مقصود از عبادت خدا، فرمانبرى از او و تسليم بودن در برابر امر و نهى اوست كه معناى حاكميت و فرمانروايى خداوند را مى‌رساند. همچنين در سوره اعراف، رسالت انبياء در اين جمله خلاصه شده است:

اعْبُدُوا اللَّهَ ما لَكُمْ مِنْ إِلهٍ غَيْرُهُ‌

[١] . سوره يس: ٦٠ و ٦١.