طاغوت و گرويدن به او در امان بمانند. اين مطلب را تا حدودى در رابطه با آيه كريمه‌ فَلا وَ رَبِّكَ لا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيما شَجَرَ بَيْنَهُمْ‌ به پروردگارت سوگند كه آنها مؤمن نخواهند بود، مگر اينكه در اختلافات خود، تو را به حكميت طلبند. توضيح داديم.

وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ‌

ما هيچ پيامبرى را نفرستاديم مگر براى اينكه به فرمان خدا، از وى اطاعت شود[١].

اين آيه به صراحت بيان مى‌كند كه خداى سبحان، هماره رسولان را در طول تاريخ براى رهبرى و حكومت بر مردم منصّوب و مردم را به اطاعت و پذيرش از ايشان امر كرده است. پس هر پيامبرى مبعوث شده است تا رهبرى مطاع باشد. در اين آيه شريفه، اشارتى زيبا وجود دارد، و آن اينكه «به فرمان خدا، از وى اطاعت شود»؛ عبارت «به فرمان خدا» بيان‌گر آن است كه اين اطاعت، اطاعت حكومتى است نه تبليغى و بدين جهت بايد از رسول اطاعت كرد كه حاكم و رهبر است، نه فقط براى اينكه او پيغام‌رسانى از جانب خدا است و امر و نهى او را به خلق مى‌رساند؛ چراكه عبارت «به فرمان خدا» يعنى فرمانى از طرف خدا مبنى بر وجوب اطاعت از رسول و يا به عبارت ديگر، دلالت آيه بر اين است كه خدا رسول را نصّب كرده تا مطاع باشد. اين تعبير به صراحت حاكى از آن است كه اين‌

[١] . سوره نساء: ٦٤.