امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٩٨ - نصوص عام
مىخواهند براى داورى نزد طاغوت و حكّام باطل بروند؟! با اينكه به آنها دستور داده شده كه به طاغوت كافر شوند[١].
بر پايه اين آيات و ديگر آيات مشابه آن، طاغوت هر حاكمى غير از خداى سبحان، و هم چنين هر كسى است كه به حاكميتى غير الهى دعوت كند. پس معناى اين كلام خداى متعال كه فرمود:
وَ لَقَدْ بَعَثْنا فِي كُلِّ أُمَّةٍ رَسُولًا أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَ اجْتَنِبُوا الطَّاغُوتَ
ما در هر امتى رسولى مبعوث كرديم كه خداى يكتا را بپرستيد و از طاغوت اجتناب كنيد[٢].
اين است كه ما در هر امتى، رهبران الهى و سياسى برانگيختيم كه به آنچه خدا امر مىكند حكومت مىكنند و مردم را به عبادت خدا و تسليم حُكم او شدن، و نپذيرفتن حكومت طاغوتها و عدم اطاعت از آنها فرا مىخوانند.
البته همانگونه كه معلوم است و تاريخ انبياء و رسولان بر آن دلالت دارد، لازمه بعثت رسولان رجوع به آنان طبيعتاً اقتضا مىكند كه آنان اوصياء و نمايندگانى داشته باشند كه براى عصرهاى پس از حيات رسول، يا در مكانهاى دور از رسول، مردم بتوانند به او رجوع كنند تا از رجوع به
[١] . همان: ٦٠.
[٢] . سوره نحل: ٣٦.