تشيع، اطاعت كامل از رهبرى الهى است كه در رسول خدا (ص) و جانشينان معصوم او تجسم يافته است. اين اطاعت كامل بنابر آنچه در آيات قرآنى فراوان آمده است، همان اسلام است و لذا تشيع، چيزى جز اسلام محض و تبعيت كامل از رسول خدا (ص) نيست. بنابراين تشيع، مذهبى نيست كه پس از وفات رسول خدا (ص) به وجود آمده باشد؛ بلكه تشيع يعنى اسلام و ايمان كامل كه صحابه برگزيده رسول خدا (ص) نيز در زمان آن حضرت و پس از او از چنين ايمانى برخوردار بودند.

آياتى چند از قرآن كريم تصديق مى‌كند كه تشيع، حقيقتى است كه در زمان خود رسول خدا (ص) وجود داشته است و در وجود اصحاب برگزيده آن حضرت تجسم يافته بود؛ از جمله:

وَ إِذا جاءَهُمْ أَمْرٌ مِنَ الْأَمْنِ أَوِ الْخَوْفِ أَذاعُوا بِهِ وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ لَعَلِمَهُ الَّذِينَ يَسْتَنْبِطُونَهُ مِنْهُمْ‌

و هنگامى كه خبرى از ايمنى و ترس [چون پيروزى و شكست‌] به آنان [كه مردمى سست ايمان‌اند] رسد، [بدون بررسى در درستى و نادرستى‌اش‌] آن را منتشر مى‌كنند، و [در صورتى كه‌] اگر آن خبر را به پيامبر و اولياى امورشان [كه به سبب بينش و بصيرت، داراى قدرت تشخيص و اهل تحقيق‌اند] ارجاع مى‌دادند، درستى و نادرستى‌اش را در مى‌يافتند [چنان‌چه به‌