امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٧٨ - آيات ايتاء

وَ لَوْ رَدُّوهُ إِلَى الرَّسُولِ وَ إِلى‌ أُولِي الْأَمْرِ مِنْهُمْ ...

و [در صورتى كه‌] اگر آن خبر را به پيامبر و اولياى امورشان [كه به سبب بينش و بصيرت، داراى قدرت تشخيص و اهل تحقيق‌اند] ارجاع مى‌دادند، ...[١].

أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌

اطاعت كنيد خدا را، و اطاعت كنيد پيامبر خدا و اولو الأمر را[٢].

نشان مى‌دهد كه تكليف امامتِ پس از رسول خدا (ص)، در زمان خود آن حضرت معين شده است و مؤمنان به اطاعت از اين امام- كه رسول خدا (ص) او را معين كرده بود- مكلف و مأمور شده بودند و حتى در زمان خود رسول خدا (ص) نيز بر مؤمنان واجب بوده است كه در غياب رسول خدا (ص)، به اين امام معين رجوع كنند. رجوع آنها به امام منصّوب از طرف خدا و رسولش، در واقع رجوع به خود خدا و رسول بوده است و معناى تشيّع نيز چيزى جز اين نيست؛ چه اينكه تشيّع معنايى جز پيروى محض از خدا و رسول (ص) و سپس امامان (عليهم السلام) پس از آن حضرت ندارد؛ امامانى كه رسول خدا (ص) آنان را پس از خويش، به عنوان مرجعى براى امت، تعيين كرد و به مردم دستور داد كه از آنان تبعيت كنند. بنابراين حقيقت‌

[١] . سوره نساء: ٨٣.

[٢] . همان: ٥٩.