امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٦٩ - آيه اختيار
مهمترين امورى است كه در آن نياز به انتخاب و اختيار دارند، هيچگونه حق انتخابى نخواهند داشت و حق انتخاب و اختيار آن تنها از آن خداست.
در اينجا سئوالى پيش مىآيد و آن اينكه با اين وجود، آيه «شورا» چگونه تفسير مىشود؟ خداوند در اين آيه مىفرمايد:
وَ أَمْرُهُمْ شُورى بَيْنَهُمْ
و امرشان در ميان خودشان بر پايه مشورت است[١].
چه بسا به ذهن كسى خطور كند كه آيه:
ما كانَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ
آنان اختيارى ندارند[٢].
با آيه شورا تعارض دارد! در پاسخ بايد گفت: با اندك تأملى مىتوان به عدم تعارض ميان دو آيه مذكور پى برد. آيه اختيار به روشنى دال بر اين است كه منبع و مصدر تصميمات در جامعه، خداى سبحان است و كسى غير از او، حق تصميمگيرى و دستور دادن ندارد. اين قاعده، امامت و رهبرى سياسى جامعه را نيز شامل مىشود؛ يعنى اختيار امامت نيز به دست خداى متعال است و اوست كه هر كس را بخواهد براى اين منظور
[١] . سوره شورى: ٣٨.
[٢] . سوره قصص: ٦٨.