سبب بينش و بصيرتْ داراى قدرت تشخيص و اهل تحقيق‌اند] ارجاع مى‌دادند، درستى و نادرستى‌اش را در مى‌يافتند [چنانچه به مصلحت جامعه بود، انتشارش را اجازه مى‌دادند و اگر نبود، از انتشارش منع مى‌كردند][١].

در آيه ديگرى مى‌خوانيم:

فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ‌

و هر گاه در چيزى نزاع داشتيد، آن را به خدا و پيامبر بازگردانيد [و از آنها داورى بطلبيد][٢].

بنابر اين آيه شريفه، در هر مسئله‌اى كه در آن نزاع شود، بايد به خدا و رسول مراجعه كرد و چنان‌كه در طليعه سخن گفتيم، هر فعل اختيارى، ممكن است محل نزاع واقع شود؛ پس تنازع و درگيرى، شامل تمام افعال اختيارى انسان مى‌گردد.

اين دو آيه بيان‌گر اين است كه چنان‌كه بايد امور را به خدا و رسول او بازگرداند، بازگرداندن امور به ولى امر نيز واجب است؛ زيرا پس از خدا و رسول مرجع منازعات و داور هر اختلافى اوست. در نتيجه، هر امرى كه از جانب اولى‌الامر صادر شود، سخن آخر است و پذيرش او جاى نزاع و ترديد نيست؛ چون جز حق و صواب نمى‌گويد. پس معيار تشخيص حق‌

[١] . همان: ٨٣.

[٢] . همان: ٥٩.