امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ٣٧ - آيات ملك
دستگاههايى داشته باشد كه اوامر او را اجرا و ابلاغ كرده و امور مردم را بر اساس آن دستورات، اداره كنند.
همچنين اينكه مردم مىگويند: «فلانى رهبر ماست» به اين معنا نيست كه هريك از آنان، بدون هيچ واسطه و رابطى با او ارتباط دارند؛ بلكه رهبر، افرادى را از طرف خود معين مىكند كه امر و نهى آنان مانند امر و نهى خود او و اطاعت از آنان، به مثابه اطاعت از اوست. خداوند متعال مىفرمايد:
قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
بگو: بارالها! مالك مُلك و فرمانروايى تويى، به هر كس بخواهى، مُلك و فرمانروايى عطا مىكنى و از هر كس بخواهى، مُلك و فرمانروايى مىستانى- يعنى خدايا، اين تويى كه مُلك را به كسى مىبخشى يا از كسى باز مىستانى و جز تو هيچ كس نيست كه اين مُلك را به كسى بدهد يا بازگيرد- هر كه را بخواهى عزت مىدهى و هر كس را اراده كنى ذليل مىكنى؛ خير، به دست توست و تو بر هر چيز توانايى[١].
در سوره «بقره» در قصه طالوت، مىخوانيم:
[١] . سوره آل عمران: ٢٦.