امامت در قرآن - اراکی، محسن - الصفحة ١٥٧
انفُس خود (خودهاى خود) و فرزندانتان و زنانتان را بياوريد، آنگاه مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم»[١].
در حديث صحيح متواتر ديگرى نيز آمده است: «على از من است و من از على و جز على، كسى از جانب من [امرم را] انجام نمىدهد»[٢].
همچنين در روايت متواتر ديگرى درباره ماجراى تبليغ سوره برائت، نقل شده است: «پيامبر ابوبكر را فرستاد تا سوره برائت را به مشركان مكه تبليغ كند و [اعلام كند كه] از آن سال ديگر هيچ مشركى حق ندارد حج بگزارد و عريان طواف كند، و جز مسلمان كسى وارد بهشت نخواهد شد، و هر كس با رسول خدا (ص) قرارى داشته است تا همان قرار معهود مهلت دارد، و خدا و رسول او از مشركان بيزارند. ابوبكر سه منزل از مدينه فاصله گرفته بود كه [پيامبر (ص)] به على فرمود: دنبال ابوبكر برو و او را نزد من برگردان، و خود اين [سوره] را تبليغ كن. على نيز چنين كرد. وقتى ابوبكر نزد پيامبر بازگشت، گريست و گفت: اى رسول خدا، آيا در مورد من اتفاقى افتاده است؟ فرمود: جز خير، چيزى در مورد تو روى نداده است؛
[١] . صحيح مسلم، كتاب« الفضائل»، باب فضائل على و صحيح ترمذى، ج ٤، ص ٢٩٣، ح ٣٠٨٥ و ديگر مصادر.
[٢] . سنن ابن ماجه، كتاب المقدمه، باب فضائل صحابه و صحيح ترمذى، كتاب المناقب و الكنز، ج ١، ص ١٥٣، ح ٢٥٣١، چ ١ و مسند احمد، ج ٤، ص ١٦٤- ١٦٥.